تصادفی یکماه اخیر

انجمن هنرهای نمایشی خراسان رضوی فقط مشهد نیست!

مشهدتئاتر- نقدی به فعالیت‌های انجمن هنرهای نمایشی خراسان رضوی در دو سال گذشته(۴)/ محمد حسن‌زاده، هنرمند مطرح تئاتر تربیت حیدریه و خراسان رضوی

 

سلام آرش خیر عزیز!
من سال‌هاست با تو رفاقت دارم. برایم نمایشنامه نوشته‌ای و من اجرا کرده‌ام و میدانی برایت بسیار احترام قائلم و هر چند دوست داشتم در فضایی رو در رو باهم گفتگو به مانند قبل داشته باشیم اما کرونا و خانه‌نشینی تو مرا واداشت تا اول نوشته‌های سه گانه‌ات در «مشهدتئاتر» را با دقت چند بار مرور کنم و بعد درد دلم را برایت بازگونمایم.

انجمن‌های استان در ذات خود برای تسهیل امور هنرمندان بوجود آمده‌اند، به عنوان نمایندگانی از یک طیف بزرگ و گسترده آن هم در استانی بزرگ به نام خراسان که مهد علم و فرهنگ و هنر است. در یادداشت‌هایت به چند نکته اساسی برخوردم که فقط آن را مدنظر دارم و بقیه بماندبرای بعد.

انجمن هنرهای نمایشی خراسان رضوی فقط مشهد نیست و در تمام سه گانه‌ات غیراز پایان سومی نامی و اثری از هنرمندان تئاتر استان نیست و تمام دل‌مشغولی و نگرانی‌ات برای تئاتر مشهد و البته سالن‌ها و حق‌الزحمه‌ها، درآمدها، کلاس‌های آموزشی، اداره کل، اداره تئاتر و…. است و انگار نه انگار شما و دوستان منتخب ما (“ما”منظورم اهالی تئاتر خراسان)، در روزهای قبل از رای‌گیری و روز گرفتن رای مدام شعار حمایت از تئاتر شهرستان را سر دادید و “ما” به امید روزهای بهتر به شما رای دادیم.

از اولین روزها شاهد تصمیم‌گیری نابجای مدیریت یک ساله بودیم.
ازاولین روزها شاهد عدم حضور منظم اعضای هیات مدیره در جلسات بودیم.

ازاولین روزها شاهد سردرگمی اعضا بودیم.

ازاولین روزها!
از اولین ماه فهمیدیم که با استعفاها؛ این انتخاب راه به جایی نمی‌برد ولی بازهم “ما” امید داشتیم.

اما
برگزاری جشنواره‌ها در شهرستان‌ها، اجرای نمایش در شهرستان‌ها، برگزاری کلاس‌های آموزشی بدون حضورجنابعالی و اعضای هیات مدیره برای خداقوت با وجود دعوت رسمی به غیر( یکی دو نفر) تیرخلاص را بر پیکره امید”مان” نشاند.

برگزاری جشنواره‌های استانی هر ساله حرکتی سنگین نیست بلکه انجام تعهدات بعداز برگزاری مهم است.

“ما” رای دادیم که حرمت‌مان حفظ شود ولی بی‌اعتنایی به گروه‌های شرکت‌کننده در دو سال متوالی جشنواره این انجمن، که حتی عادی‌ترین حقوق‌شان را (ورودی‌های جشنواره ۹۷ و ۹۸) پرداخت نکردید که بدترین حرمت‌شکنی بود و شما برای “ما” از مشکلات تئاتر مشهد و سالن‌ها و حق‌الزحمه و اداره کل و اداره تئاتر گفتی.

آرش عزیز!
مدیر در چرخه اداری باید به دنبال ایجاد منبع پایدار برای فعالیت‌هایش باشد.
باید به دنبال راه‌های جدید برای جذب حامیان باشد.
مدیر و مدیران اگر به دنبال بودجه‌های دولتی که بسیار کم است باشند، در ورطه روزمرگی و غفلت از پیرامون خود خواهند افتاد.
چرا یک گروه تئاتر در شهرستان می‌تواند برای اجرای خود حداقل ۱۰ میلیون تومان اسپانسر بگیرد.
اما انجمن هنرهای نمایشی استان نمی تواند از بودجه‌های ادارات کل فرهنگی و نهادهای مانند شهرداری و شورای شهرریالی جذب نماید؟!

تمام قدرت یک مجموعه در همراه ساختن نهادهای متولی فرهنگی و هنری باحرکت خود است و آن هم با برگزاری جلسات پی در پی و توضیح ضرورت وجودی خود که آن هم در پس اختلافات عمیق و “استعفاها” و برگزارنشدن جلسات انجمن هیچ گاه انجام نشد.

مرحوم کمال علوی، محمدمهدی خاتمی، علی روحی و جواداشکذری چنین کاری کردند و بسیار موفق بودند و البته نگاه‌شان به کل مجموعه تئاتر استان بود.

اساسنامه‌ها نوشته می‌شوند ولی می بایست راهکارهای عملی برای اجرای آن پیدا کرد.
هر چند حرف بسیار دارم ولی فرصتی فراخ فراهم نیست اما برای اعضای جدید که انتخاب خواهند شد، مرور مطالب و مشاوره دلسوخته‌گان و اساتید خاک‌خورده و پیشکسوتان را مورد تاکید قرار می‌دهم.
پایدار باشی و موفق.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نسخه چاپی