تصادفی یکماه اخیر

تعطیلی سالن‌های تئاتر مشهد تا پایانِ سال قطعی نیست!

تئاترشهر مشهد

مشهدتئاتر- واکنش آرش خیرآبادی، رئیس انجمن هنرهای نمایشی خراسان رضوی به بازتاب گفتگوی‌اش در خبرگزاری «تسنیم» و مطلب «مشهدتئاتر»

پیرامونِ درجِ خبرِ «تعطیلی‌ی سالن‌های نمایشی تا پایانِ امسال» که به نقل از بنده و نخستین‌بار توسط خبرگزاری‌ی تسنیم منتشر شد، توضیحی نیاز است که امیدوارم در تارنمای مشهدتئاتر، منتشر شود: «در پاسخ به پرسشِ خبرنگارِ تسنیم مبنی بر این که “احتمال می‌دهید سالن‌ها تا چه زمانی تعطیل باشند؟” من توضیحی دادم که آن را دوباره جهتِ تنویر افکار عمومی، عرض خواهم کرد.

پاسخ این بود: پروتکلِ بهداشتی و لزومِ فاصله‌گذاری‌های اجتماعی در تماشاخانه‌ها سبب می‌شود که ما حداکثر با یک‌سوم ظرفیتِ سالن‌ها اجرا داشته باشیم. صندلی‌های سالن‌ها محدود است، قیمتِ بلیت هم نمی‌تواند بالا برود، روزهای اجرا نیز حداکثر ۳۰ روز است. با چنین شرایطی هیچ کارگردانی حاضر نمی‌شود ریسکِ اجرا را در این بازه‌ی زمانی بپذیرد. مگر در یک حالت: در صورتی که دولت مابه‌التفاوتِ فروشِ بلیت و صندلی‌های خالی را به عنوانِ کمک به گروه‌های نمایشی بپردازد. به عبارتِ دیگر دولت تقبل کند که بلیتِ صندلی‌های خالی را بخرد تا گروه‌ها متضرر نشوند.

اما با توجه به این که دولت چنین پولی ندارد و بعید است که این اتفاق بیافتد، باید منتظر شویم تا شرایط به حالتِ عادی باز گردد. ولی متأسفانه هم‌چنان که شما نیز شنیده‌اید بنا به گفته‌ی وزیرِ محترمِ بهداشت و درمان، احتمالِ گسترشِ موجِ دومِ بیماری در ماه‌های پاییز و زمستان هست.

از آن‌جا که ما چند روز دیگر واردِ ماهِ محرم و صفر می‌شویم و در این ماه اجراها بسیار اندک و مناسبتی هستند، اگر به فصلِ پاییز برسیم و موجِ دومِ بیماری آغاز شود و واکسن یا داروی مؤثری هم پیدا نشده باشد، احتمالِ این که ما تا پایانِ سال سالن‌های‌مان تعطیل باشد، هست.

این شرایط بسیار وخیم و بد است. و تنها راهِ چاره‌اش آن است که دولت از اجرای گروه‌ها حمایت کند. و گرنه گروه‌های نمایشی اگر بخواهند پای‌بندِ پروتکل‌ها بهداشتی باشند، بدونِ شک متضرر می‌شوند و هرگز حاضر به اجرا نخواهند بود.»

از آن‌جا که همه‌ی ما تابعِ دستوراتِ ستادِ ملی‌ی مبارزه با کرونا هستیم، طبیعی است که باید منتظرِ تصمیمِ آن ستاد بمانیم. از دیگر سو، کمک به گروه‌های نمایشی، تنها با تصمیماتِ بومی میسر نیست. نیاز به کمک از مرکز دارد. هنوز کمکی در این زمینه نرسیده پس نمی‌توان درباره‌اش برنامه‌ریزی کرد. هر طرح و برنامه‌ای نیازمندِ مشخص شدنِ منابع، زمان، محدودیت‌ها و شرایطِ حاکم بر آن بازه است. لذا در گفت‌وگوهایی که منتشر شده، همه‌ی بزرگواران سخن از «احتمال»ها به میان آورده‌اند. چرا که ما نمی‌توانیم، خود، تصمیم بگیریم و اجرا کنیم. به باورِ من، این گفت‌وگوها منافاتی با هم ندارند و با یک‌دیگر ناهم‌آهنگ نیستند. بل‌که تنها نشان از انتظارِ همه برای ابلاغِ دستورالعمل‌های تازه دارند. بالطبع در صورتی که شرایط تغییر کرده یا دستورالعمل تازه‌ای ابلاغ شود، نخستین کار، برگزاری‌ی جلساتِ هم‌آهنگی میانِ مسوولانِ ذی‌ربط برای راه‌اندازی‌ی دوباره‌ی فعالیت‌های نمایشی است. اما مشکل این‌جا ست که هیچ‌کس نمی‌تواند آینده را پیش‌بینی کند. با این همه، جلساتی برگزار شده و مقدماتی فراهم آمده تا در صورتِ مشخص شدنِ حتا حدودِ بازگشایی‌ها، بلافاصله انجمن و اداره‌ی محترمِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی‌ی استان، تمهیداتِ لازم را برای فعالیتِ مجددِ گرو‌ه‌ها به کار گیرند.

این توضیح را دادم که خدای ناکرده حملِ بر ناهم‌آهنگی میانِ مسوولان یا قطعی بودنِ خبرِ تعطیلی تا پایانِ سال، نشود.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نسخه چاپی