تصادفی یکماه اخیر

ما داریم از این خونه میریم/ مشهد

زمان:  از یکشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۹۸
ساعت ۲۰:۳۰

مکان: پردیس تئاتر مستقل ( نبش وکیل آباد ۴۸ )

مدت نمایش: ۶۰ دقیقه
بها:  ۲۰,۰۰۰ تومان

سایت مشهدگیشه


طراح ، کارگردان: حسین اکبرپور
نویسنده: بهزاد آقاجانی

بازیگران: ندا محمدی، محمد جهانپا ، منصور جهانبخش ، سپهر ملا حسینی

دستیار کارگردان: جلال زنگنه
طراح صحنه : حسین اکبرپور
طراح نور: مبین عطاری
طراح لباس: محبوبه سلطانی
طراح گریم: رویا حشمتی
مجریان گریم: زهرا آژند و سارا نداف
آهنگساز: پویان قندی
عکاس و طراح تبلیغات: علی حسینیان
طراح پوستر و برشور: محمد قوام مدیر
روابط بین الملل: مهسا ظریف
مدیر روابط عمومی: پویا غازی
هماهنگی روابط عمومی: مانده تعجفری
مدیر صحنه: علی فراستی

کاری از گروه تئاتر نیمکت


خلاصه: آرش پس از ۱۷ سال دوری از خانه پدری، به خانه برمیگردد.

قبلی «
بعدی »

۱ دیدگاه

  1. یک نمایش با یک میزغذا وخوردن غذا با دهان های پر وپشت سرهم وگاهی سکوت های خیلی طولانی مزاحم وتکراری.و در دست گرفتن قاشق مثل بیل در دست وغذا را با ولع خوردن مثل گرسنگان .و بالا اوردن که واقعا حالمون بهم خورد.چه ضرورتی داشت؟ضربه های دست وانگشت وپا با صدای پتک مانند موسیقی.چرا فکر می کنن در نمایش باید موسیقی وافکت استفاده کرد؟ خوردن غذاپشت میزمثل سریالای تلویزیون خودمون.می کشن.می خندند.حرف می زنند.فریاد می زنند همه همه همراه باخوردن ونوشیدن .وموضوع تکراری تجاوز.خنده های عصبی.فریادهای عصبی.صدای بازیگر زن که باید روی صدای ته گلویش کارکند .گذاشتن یک زبان کرو لالی برای مرد بازیگرچه لزومی داشت؟ که اگر یک نفرتماشاگر کرولال بود می فهمید که این دست تکون دادن های خنده دار بازیگرا مثلا زبان کر ولالی فقط سرکار گذاشتن تماشاگراست.سیاه نمایی قشر مرفه.یک نمایش ابزورد با تماشاگران مرفه ومثلا روشنفکر.که بعداز دیدن نمایش در بیرون در سالن سیگارها روشن می شود ونقد نمایش را شروع می کنند.راجع به چی؟حرفای تکراری وبه درد نخور.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *