تصادفی یکماه اخیر

خوانش نمایشنامه «گل عنبر» توانست با مخاطب ارتباط برقرار کند

مشهدتئاتر- یک اکت‌خوان خوانش یک نمایشنامه گفت: فضای کار و متن «گل عنبر» به گونه‌ای بود که مخاطب می‌توانست با آن ارتباط برقرار کند.

 

شقایق کریم‌پور در گفت‌وگو با ایسنا تصریح کرد: اکت‌خوان کسی است که در واقع فضا را برای شنونده و یا مخاطبانی که وجود دارند توصیف می‌کند.

وی اظهار کرد: نوع اکت خوانی گل عنبر به شکلی بود که راوی از بیرون به فضا نگاه می‌کرد.

این برگزیده دوازدهمین دوره جشنواره نمایش‌نامه‌خوانی ادامه داد: در نمایش «گل عنبر» اکت‌خوان، روایت‌گری می‌کرد و این موضوع در کنار نگاه از بیرون به ماجرا باعث جذابیت اثر ‌شد.

وی ابراز کرد: این‌که در درون نمایش قرار نداشته باشی و بتوانی از بیرون به داستان نگاه کنی موجب ارتباط بهتر با مخاطب و جذب بیشتر وی می‌شود زیرا با این تمهید در مخاطب که خود در درون نمایش قرار ندارد حس همذات‌پنداری ایجاد می‌شود. حتی شاید بتوان نکته اصلی و شاخص نمایش ما را در همین نوع روایت جویا شد.

کریم‌پور خاطر نشان کرد: در تئاترفضاسازی و گریم وجود دارد و علاوه براین دو عامل ما اجرای بازیگران را داریم اما وقتی که خوانش انجام می‌دهیم به آن شکل مرسوم فضاسازی‌ وجود ندارد و وظیفه اکت‌خوان ساخت و پرداخت این تصویرسازی‌ها است.

وی در خصوص نحوه اجرای اکت‌خوانی تصریح کرد: کار اکت‌خوانی معمولا به صورت فردی انجام می‌شود و اکت‌خوان یک نفر است اما به هرحال اثر در جهت کار تیمی پیش می‌رود.

کریم پور اظهار کرد: بسیاری از اکت‌خوان‌ها در هنگام خواندن بازی‌ صرفا تمرکز خود را بر روی برگه نگه می‌داشتند که همین امر باعث ایجاد ضعف در کار و عدم برقراری ارتباط با فضا از سوی مخاطب بود.

وی افزود: البته زبان بدن در این کار ممنوع است اما این اجازه را داشتیم که با مخاطبان ارتباط چشمی برقرار کنیم. خود من نیز سعی کردم از این امکان استفاده کنم و حتی اگر نیازی می‌دیدم با حرکت دست هرچند به صورت اندک با مخاطب ارتباط می‌گرفتم تا توجه مخاطب بیشتر جلب شود.

کریم پور در مورد موسیقی نمایش‌نامه‌خوانی «گل عنبر» عنوان کرد: کار ما موسیقی زنده داشت و این‌که اکت‌خوان بتواند به صورت هماهنگ با موسیقی پیش برود بسیار حائز اهمیت بود.

وی با بیان این‌که نمایش‌نامه‌خوانی گل عنبر، اولین تجربه اکت‌خوانی من بود تصریح کرد: در «گل عنبر» صمیمیت عوامل بسیار پررنگ بود و اعضای گروه با یکدیگر نوعی ارتباط دلی داشتند که همین امر از دلایل اصلی موفقیت آن به شمار می‌رود.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نسخه چاپی