تصادفی یکماه اخیر

داستان خرس های پاندا

کافه نمایشنامه

نویسنده: ماتئی ویسنی یک

(اتاقی ب ههم ریخته، یک تخت خواب. می توان دو بدن را زیر لحاف تشخیص داد. مرد در جای خود از این دنده به آن دنده م یغلتد. هنوز کاملاً بیدار نشد هاست. آشفته به نظر می آید. عطری غریب و ناشناس را حس می کند. چشم هایش را باز می کند ولی به آسانی قادر به بازنگ هداشتن آ نها نیست. پلک هایش را می بندد و منتظر می ایستد. صدای نفس هایی را می شنود که مال خودش نیست. چشم هایش را دوباره باز می کند. دستش را دراز می کند و پیکری را که کنارش خوابیده لمس می کند. دستپاچه می شود. چشم هایش را می بندد و سعی می کند دوباره بخوابد، ولی موفق نمی شود. چشم هایش را دوباره باز می کند. به آرامی ملافه را کنار می کشد و پیکر دیگر را کشف می کند. او یک زن است. زن به آرامی بیدار می شود، چشم هایش را باز می کند. مدتی طولانی یکدیگر را نگاه می کنند و سپس ب ههم لبخند می زنند.)

مرد تو کی هستی؟

زن من؟

(مکث)

مرد ما همدیگرو می شناسیم؟

زن نه لزوماً.

مرد این جا خونه توئه؟

زن نه، خونه توئه.

مرد شوخی می کنی؟

(مکث)

زن نه بابا، ما خونه توییم.

مرد امکان نداره.

زن به هرحال این تو بودی که کلید داشتی.

مرد و ما این جا چه غلطی می کردیم؟

زن نمی دونم.

مرد بین ما اتفاقی هم افتاد؟

زن اطو داری؟

مرد چی؟

زن پرسیدم اطو داری؟

مرد می پرسه اطو داری؟ این دیگه آخرشه. یا این خُله یا من دارم خواب می بینم.

(مرد سرش را زیر ملافه پنهان می کند.مکث)

مرد خوابم یا بیدارم؟

زن خوابی.

مرد اَه…

(سعی م یکند سرش را کمی تکان بدهد.)

زن چیه؟

مرد سرم… هنوز زنده ام؟

زن به نظر نمی رسه.

مرد راست می گی. بین ما اتفاقی هم افتاد؟

زن تو هیچی یادت نیست؟

مرد چرا، چرا…

(دستش را دراز می کند و روی زمین چیزی را جست وجو می کند.)

مرد راستش رو بخوای فقط یادمه که سیگارم رو همین دور و برا گذاشتم.

(پاکت سیگار را پیدا می کند. آخرین سیگار را برمی دارد و روشن می کند.)

مرد یه پک می زنی؟

زن نه، باید برم. ساعت چنده؟

مرد اسمت چیه؟

زن ساعت زنگ دارم کجاست؟

(دور و بر خود را نگاه می کند.)

مرد (ناخودآگاه دستش را دراز می کند و روی زمین جست وجو می کند.)

من که ساعت زنگ دار ندارم.

زن نگفتم ساعت زنگ دارِ تو. گفتم ساعت زنگ دار من. ساعت زنگ دارِ منه. گذاشته بودمش زنگ بزنه. کجاست؟

مرد وایستا زنگ بزنه، پیداش می کنیم.

زن خیلی وقت پیش باید می زد.

مرد ببینم تو جریانت چیه؟ یعنی هرجا می ری بخوابی با خودت یه ساعت زنگ دار می بری؟

زن بعله. حالا هم ساعت زنگ دارم رو می خوام.

مرد (پس از کمی جست وجو)

ببین، به نظر من ساعت زنگ دار جناب عالی باید طرف خودتون باشه.

زن نیست!

مرد خُب پس دیگه من نمی دونم.

(مکث)

زن یه سیگار بده بهم.

مرد آخریشه.

(سیگارش را به طرف او دراز می کند.)

(مدتی در سکوت باهم سیگار می کشند.)

زن اطو داری؟

مرد ببین، ناراحت نمی شی اگه یه سؤال احمقانه ازت بکنم؟

زن بفرمایید…

مرد ما کجا باهم آشنا شدیم؟

زن یعنی تو واقعاً هیچی یادت نیست؟

بازکرد و « سنت ۱میلیون ۱۹۴۵ » مرد تنها چیزی که یادمه اینه که یه لحظ های، یه کسی، یه جایی، یه بطریِ

بلافاصله بعدش… مخم تعطیل شد.

بود… « سنت امیلیون ۱۹۴۵ » زن خُب این خودش بد نیست، اگه یادته یه

مرد آره، هنوزم طعمش مونده رو سقّم.

زن تو معمولاً این جوری هستی که طعم شراب یادت می آد، ولی یادت نمی آد با چه دختری خوردیش؟

مرد پس ما با هم شراب خوردیم… و بعدش اتفاقی هم بین مون افتاد؟

زن خیالت تخت باشه عزیزم، ما هیچ کاری نکردیم.

مرد تو لباسم رو درآوردی؟

زن خیر،جناب عالی خودتون لخت بودین.

(مکث)

مرد (با خجالت سرش را پایین می اندازد.)

من چه طوری موفق شدم؟

زن منظورت دلبری از منه؟ تو موفق نشدی، ساکسیفونت موفق شد.

مرد راست می گی؟

زن آره تو خیلی خوب ساکسیفون می زنی.

مرد واقعا این طوری فکر می کنی؟

زن خُب، آره.

مرد ولی من که ساکسیفونم همرام نبود.

زن درسته، ولی یکی دیگه داشت، بهت قرض داد.

مرد آهان.

به خوردم بدی. « آراگون » زن بعد سعی کردی یه کم

مرد آراگون؟ من؟ امکان نداره.

رو برام از بر خوندی. « آراگون » زن به خدا… تو تقریباً نصف شعرای

مرد مسخرم می کنی؟

خوندی، منم خیلی خوشم اومد. « آراگون » زن نه بابا، تو واسه من

بلد نیستم. « آراگون » مرد آخه لامصب من اصلاً

« آراگون » زن اشتباه می کنی. تو بیش تر از اونی که فکر می کنی بلدی؛ و قشنگیش به اینه که وقتی مست می کنی

می خونی.

مرد واقعاً؟

زن اگه این طور نبود که من الان این جا نبودم.

(مکث)

مرد و این اتفاق کجا افتاد؟

زن کدوم اتفاق؟

و… همه این ها دیگه… « آراگون » مرد ساکسیفون و

زن پیش کی کی.

مرد کی؟ کی؟ کی کی کیه دیگه؟

زن چه می دونم. لابد یکی از دوستاته.

مرد یکی از دوستام؟

زن یه شراب شناس حرفه ای.

مرد آهان، دوست بزرگ من، شراب شناس حرفه ای…

زن …که تازه رستورانش رو افتتاح کرده…

مرد کی کی…

(تلاش می کند چیزی را به یاد بیاورد.)

کی کی، یه شراب شناس حرفه ای که تازه رستورانش رو افتتاح کرده…

زن پسر خیلی خوبیه.

مرد خُب. پس تو می گی یه رستوران داره… امیدوارم که هنوز آدرسش یادت باشه. نکنه تو پیش اون کار می کنی؟

زن نه بابا، من فقط برای افتتاحیه اومده بودم.

مرد افتتاحیه رستوران…

زن اسمش آتموسه.

مرد و من برای چی تشریف برده بودم اون جا؟

زن این رو دیگه نمی دونم.

مرد ساعت چند بود؟

زن وقتی تو اومدی؟ طرفای ۲ صبح.

مرد عجب! و من از کجا اومده بودم؟

زن ببین، من نمی تونم همه چیز رو بدونم.

مرد عجب!

زن عجب چی؟

مرد هیچی. فقط دارم سعی م یکنم تکه های پازل رو کنار هم بذارم. هرچی ام بی شتر توضیح می دی قضیه گنگ تر

می شه.

زن تو هنوز احتیاج به استراحت داری.

مرد خیلی شلوغ بود؟

زن آره، یه سی چهل تایی خُل و دیوونه…

مرد کیا بودن؟

زن من که نمی شناختم شون. منم دفعه اولم بود که اون جا می رفتم.

خوندم؟ « آراگون » مرد بعد از این خُل بازیام، یه راست اومدم خونه تو، واست

خوندین. « آراگون » زن نخیر، جناب عالی اول روی پیرهن من بالا آوردین، بعد

مرد شوخی می کنی… من از این عادتا ندارم…

زن خُب معلومه که نه… شوخی کردم.

مرد مرسی، خیلی ممنون، دست شما درد نکنه. خیلی باحاله که آدم کله سحر رو با یه جوک بامزه شروع کنه.

زن خُب حالا دیگه باید برم. اطوت کجاس؟

مرد نه. وایسا. بذار لااقل یه قهوه ای، چیزی با هم بخوریم… فقط واسه این که بی شتر باهم آشنا بشیم. باشه؟

زن چه فایده؟

مرد خُب آخه بابا، ناسلامتی ما یه شب هم اتاق بودیم.

زن چشماتو ببند.

مرد چرا؟

زن می خوام برم حموم.

مرد خُب برو.

زن بهت می گم ببند چشماتو.

مرد آهان فهمیدم، پس تو هم…؟

زن بعله.

مرد پس… یعنی… بالاخره بین ما… اتفاقی…

زن (آرام به گونه او می زند.)

هیچم چنین معنی ای نمی ده عزیزم. اصلاً.

مرد افتاده یا نیفتاده؟

زن خیلی بامزه ای. افتادن یا نیفتادن، مسئله این نیست.

مرد ببین من حق دارم بدونم بین ما اتفاقی افتاده یا نه. تو توی رخت خواب منی. خُب من حق دارم بدونم…

زن یالا ببند چشماتو.

مرد چه بامزه، اتفاقاً من از زن های خجالتی خیلی خوشم می آد. شرم و حیای ز نها همیشه من رو به هیجان

می آره. خُب پس این اتفاق افتاد، نه؟

زن (با دست جلوی چشم های مرد را می گیرد.)

همین ریختی بمون. باشه؟ دیگه نگاه نکن. تکون نخور، جیک هم نزن. باشه؟

(زن به حمام می رود. مرد با چشم های بسته، بین قوطی های خالیِ آب جویِ کنار تخت جست وجو می کند.)

مرد این کی کی آخر شب یه بطر شراب بهمون داد که ببریم، نه؟ یا این که من خیالاتی شدم؟ ولی یادمه وقتی

رسیدیم خونه یه بطری داشتیم که هنوزم باید پر باشه… یا شاید اشتباه می کنم؟ این بطریِ شراب کجاست؟

زن (از داخل حمام)

توی آشپزخونه.

(مرد ملافه را دور خود می پیچد و به آشپزخانه می رود. صدای زمین خوردن. مرد از آشپزخانه خارج م یشود؛ در حالی که یه بطر شراب به یک دست و یک ساعت زنگ دار به

دست دیگر دارد. مرد پشت در حمام می ایستد و جرعه ای شراب م ینوشد.)

مرد اسمت چیه؟

زن تربچه.

مرد نه. بی شوخی.

زن سولانژ.

مرد دیشب یه اسم دیگه بهم گفتی.

زن کریستین؟

مرد نه.

زن ماتیلد.

مرد اصلاً.

(مکث)

زن آنی.

مرد اذیت نکن.

زن ویرژینی، ناتالی، ایوون، ژوزف.

مرد گوش کن… آنی ناتالی ایوون.

زن بله؟

مرد تو مطمئنی که باید بری؟

زن بله.

(مکث. زن از لای در حمام دستش را دراز می کند.)

لطفاً اطوت رو بده بهم.

مرد چشم سولانژ… چشم ماتیلد… چشم

(مرد می گردد و اطو را به زن می دهد.)

گشنت نیس؟ یه عالمه غذا توی آشپزخونه داریم.

زن نه گشنم نیس.

مرد سه تا تخم مرغ، یه تیکه پنیر… پنج تا بیسکوئیت… بابا ما خیلی کارمون درسته. می تونیم یه غذای اعیونی

بخوریم.

زن من باید برم…

مرد یه ماست رژیمی…؟

(زن با یک دست لباس زیبا از حمام بیرون می آید. ظاهرش به کلی تغییر کرده است. لباس او شیک و ساده و ظریف است.)

زن نه مرسی. من باید برم.

(مرد او را با دهان باز نگاه می کند.)

ساعت زنگ دارم! کجا بود؟

مرد (می خواهد جواب بدهد ولی گویی لال شده است.)

زن (ساعتش را بازرسی می کند.)

عجیبه. زنگ نزد. ولی من که کوکش کرده بودم! دفعه اوله که چنین اتفاقی می افته.

مرد (با لکنت)

تو… تو… تو اسمت سولانژ نیست؟

زن اسم من هرچیه که تو بخوای. باشه؟

مرد نه. من نمی ذارم تو همین جوری بری.

زن مجبورم. واقعاً خیلی خیلی دیرم شده.

مرد آخه شنبه تولدمه…

زن خُب که چی؟ تو که از من انتظار نداری تا شنبه این جا بمونم؟

مرد یه کم صبر کن. بذار لباس بپوشم، می رسونمت. کجا می ری؟

زن نه. ببین. اصلاً تو باید استراحت کنی. خُب؟ تو ب هاندازه کافی نخوابیدی. بعدشم وقتی حالت جا اومد باید بری

پیش ک یکی، دنبال ماشینت. خُب؟ صبح یادت رفت هبود ماشینت رو کجا گذاشت هبودی. فهمیدی؟ این کار رو

بکن تا ببینیم چی می شه. باشه قناری کوچولوی من؟ خداحافظ. برو بخواب.

خوندم. رو پیرهنت بالا آوردم… « آراگون » مرد نه. من قبول ندارم. اصلاً. آخه من برات ساکسیفون زدم. واست

شماره تلفن می خوام.

زن (گونه اش را به سمت او می گیرد.)

بیا. یه بوسم کن، برو بخواب… باشه؟

مرد نه. نباشه. تو توی رخت خواب من خوابیدی، لباسام رو در آوردی، من حتی اطوم رو بهت قرض دادم. من اسم

واقعیت رو می خوام.

زن چه فایده؟

مرد فایده… فایده… فایده اش اینه که می خوام بشناسمت لعنتی.

زن من که بهت گفتم، خودت برام یه اسم انتخاب کن.

(زن در را باز می کند. مرد بر می گردد روی تخت و خود را زیر ملافه پنهان می کند.)

مرد (گیج)

خوندم… من… آخه… اَه… دارم دیوونه می شم. باید یه « آراگون » این عادلانه نیست. نه. اصلاً. اصلاً. من واست

خوندم… « آراگون » جایی خودم رو قایم کنم… باید یه مدتی غیبم بزنه. ولی عادلانه نیست. اصلاً. من واست

لااقل می تونی یه کم بمونی… عادلانه نیست. تو خیلی بی رحمی.

(زن به کنار او باز می گردد.)

زن واقعاً فکر می کنی من بی رحمم؟

مرد آره. هزار بار آره.

زن چند شب احتیاج داری تا من رو بشناسی؟

مرد (از زیر ملافه)

یه شب دیگه.

زن یه شب دیگه؟ باشه.

مرد نه. دو شب.

زن دو شب؟ خیلی خُب.

مرد نه. یه هفته. هفت شب.

زن هفت شب زیاده. تو خیلی پرتوقعی.

مرد هشت شب.

زن هشت شب؟ این که خودش یه زندگیه.

مرد نُه شب. تو رو خدا نُه شب.

زن نُه شب؟ باشه، مال تو. اما بعدش هیچی از من نخواه.

مرد چشم.

زن قول مردونه؟

مرد آره نُه شب، بعدش هم هیچی.

زن خیلی خُب. پس من نُه شب دیگه می آم.

(ساعت زنگ دارش را روی تخت می گذارد.)

پس قرار ما شد نُه شب. باشه؟ و تو برای من ساکسیفون می زنی.

مرد (یک کلید به او می دهد.)

بیا، این رو بگیر.

زن واسه چی؟

مرد دلم می خواد بدونم که تو هروقت بخوای می تونی وارد این خونه بشی.

زن تو چی؟ تو چطوری می ری بیرون؟

مرد من دیگه نمی رم بیرون. همین جا منتظرت می مونم.

(زن خارج می شود.

در تاریکی

هیچ چیز از آنِ انسان نیست، » مرد

هرگز

نه قدرتش،

نه ضعفش،

و نه دلش حتی،

و آن دم که دست…

و آن دم که دست…

اَه،لعنتی!…

و آن دم که دست به آغوش می گشاید،

سایه اش سایه صلیبی ست…

و آن دم که می پندارد خوشبختی اش را

در آغوش فشرده است،

آن را له می کند.

زندگی او طلاقی عجیب و دردناک است…

هیچ عشقی را…

«… هیچ عشقی را سرانجامِ خوش نیست

(تلفن زنگ می زند. مرد جواب نمی دهد. کاست پیغام گیر به کار می افتد.)

صدا سلام. منم، کریستیان… خونه هستی؟ خُب، گوش کن. باید هرچه زودتر با من تماس بگیری چون یه پیشنهاد

برات دارم. خداحافظ!

شب اول

(تاریکی. زن یک چراغ روشن می کند.)

زن منم.

مرد (از خواب می پرد.)

هان.

زن منم.

(چراغ دوم را روشن می کند.)

مرد آهان… تو چه جوری اومدی تو؟

زن (کفش هایش را در می آورد.)

انگار یادت رفته که کلیدت رو بهم دادی؟

مرد آخه اون کلید انباری بود.

زن (کتش را در می آورد و روی جالباسی آویزان می کند. باخنده.)

چرا این کار رو کردی؟

مرد نمی دونم. خواستم سر به سرت بذارم. من رو ببخش.

زن (کلاه خود را بر می دارد و موهایش روی شانه هایش می ریزند.)

می بخشمت. تو یه بچه تخس و ننری، ولی من می بخشمت.

مرد حالا چه جوری اومدی تو؟

زن (وارد آشپزخانه می شود و با یک سیب برمی گردد.)

در باز بود.

مرد راست می گی؟

زن (در صندلی راحتی می نشیند و سیبش را می خورد.)

بله. بیا نامه هات رو از پایین برات آوردم.

مرد تو انگار خوب بلدی همه درها رو باز کنی، نه؟

(نامه هایش را نگاه می کند.)

حتماً همه شون رو هم خوندی؟

زن آره. هیچ چیز جالبی نبود. فقط چندتا فاکتور.

مرد خودم می دونم. وضعم خیلی خرابه.

زن امروز بیرون نرفتی؟

مرد نه. همه ش منتظرت بودم.

زن دروغ گو. مثل خرس خوابیدی.

مرد نه به خدا، منتظرت بودم. چون فهمیدم که این یارو، کی کی اصلاً وجود نداره.

زن واقعاً کی کی وجود نداره؟

مرد به همه دوستام زنگ زدم. کسی دیشب رستوران افتتاح نکرده.

زن دروغ گو. تو به هیچکی زنگ نزدی.

مرد از کجا می دونی؟

زن از همون جایی که بلدم همه درها رو باز کنم.

(مکث)

مرد فکر نمی کردم برگردی.

زن بهت قول داده بودم.

مرد نصف شب برات ساکسیفون زدم.

زن آره، شنیدم.

مرد نکنه تو همون همسایه جدید پایینی هستی؟

زن نه. من با تو زندگی می کنم.

مرد آره، واسه نُه شب.

زن این می تونه نُه تا زندگی باشه.

(مکث)

مرد می دونی، من خوشم می آد با تو قرارداد ببندم.

زن نمی ترسی از این که ممکنه همه چیزت رو از دست بدی؟

مرد درباره این قضیه کلید واقعاً متسفم. مطمئن بودم داری دستم می ندازی.

زن و خواستی ازم انتقام بگیری.

مرد به خدا فوری پشیمون شدم.

(مکث)

می شه یه بوست کنم؟

زن ابداً. اول باید بری یه دوش بگیری.

مرد چی؟

زن تو مثل سگ بوگند می دی. تازه باید این جا رو جمع و جور کنیم، پنجره ها رو باز کنیم. من نم یتونم نُه شب با

تو توی این کثافتا بخوابم.

مرد اطاعت ۶ ز سرکار.

(به حمام می رود.)

زن یادت نره ریشت رو اصلاح کنی. بیا، اینم مال توئه. امروز صبح دیدم شیشه ادکلنت خالیه.

مرد اینو دیگه چه جوری دیدی؟

زن آخه من به قوطی خالی حساسیت دارم.

مرد پس هیچ وقت توی آشپزخونه نرو. یه عالمه قوطی خالی اون جاست.

زن نگران نباش. خرید کردم.

(مرد می رود حمام و زن وارد آشپزخانه می شود. صدای آب در حمام و صدای خانه تکانی عظیمی در آشپزخانه شنیده می شود. تلفن زنگ می زند و پیغام گیر به کار می افتد.)

صدا شب به خیر میشل. الیزابت هستم. خونه ای؟ گوشی رو بردار بابا… هستی… نیستی… هستی… نیستی…

برمی داری؟… نه، بر نمی داری… خسب پس وقتی اومدی به من زنگ بزن، خداحافظ.

(زن از آشپزخانه خارج م یشود. با چند رفت و برگشت بین سالن و آشپزخانه، وسایل را کمی جمع م یکند و پنجره را باز م یکند. میزغذاخوری را آماده م یکند و دو شمعِ روی

میز را روشن می کند. وقتی که مرد از حمام بیرون می آید، همه چیز حاضر است.)

مرد آخ چه خوب. سال ها بود که شمع روشن نکرده بودم.

زن تو دیگه پیغام هات رو گوش نمی کنی؟

مرد دیگه از این پیغام ها خسته شدم. دلم می خواد یه کم دست از سرم بردارند.

زن امروز هیچی نخوردی.

مرد گشنم نبود.

زن (او را می بوسد.)

تو واقعاً منتظر من بودی؟

مرد آره.

زن اگه دوست داری می تونی شرابت رو باز کنی.

بابا این که خیلی شراب گرونیه. .« سنت امیلیون ۱۹۴۵ » ؟ مرد چه شرابیه

زن ما با هم یه قرارداد بستیم. امشب هم شب اولمونه. باید جشن بگیریم.

این من رو یاد یه چیزی می ندازه. .« سنت امیلیون ۱۹۴۵ » مرد

زن یاد چی؟

مرد یاد… عجیبه، خوب حس می کنم که من رو یاد یه چیزی می ندازه، ولی درست نمی دونم چی…

زن قربان، لطفاً بفرمایید سر جاتون بنشینید. بفرمایید.

(مرد می نشیند و زن کمی شراب برای او می ریزد.)

زن اگه دوست دارین شراب تون رو میل کنید.

مرد (پس از این که مدتی طولانی شراب را در دهان خود نگه می دارد.)

بعله… خیلی واضحه… این بو من رو یاد یه چیزی می ندازه… اجازه می دین؟

(دو لیوان را پر می کند.)

خانم لطفاً شما هم میل کنید. امکان نداره این طعم شما رو به یاد چیزی نندازه…

(کسی در می زند.)

زن (سرگرم)

منتظر کسی هستی؟

مرد من؟

صدا آقای پایلول…

زن (آرام)

کیه؟

مرد همه شون دیوونن.

زن ولی…

مرد مردم آزار.

(فریاد می زند.)

همه تون آدم های مردم آزارین.

صدا آقای پایلول…

زن (آهسته)

خُب در رو بازکن، ببین چی می خواد.

مرد (آهسته)

هیس. اصلاً دلم نمی خواد بدونم چی می خواد.

زن (آهسته)

می خوای من برم در رو بازکنم؟

(باز در را می کوبند.)

صدا آقای پایلول…

مرد (آهسته)

بیا. باید در بریم.

زن چه جوری؟

مرد بدو.بدو… اگه بمونیم می گیرن مون! همه شون دیوونن، همه شون.

(لباس های زن را در می آورد.)

بدو. بدو…

(چراغ ها را خاموش می کند.)

زودباش، زودباش… باید هرچه زودتر از این جا بریم بیرون…

زن (سرگرم)

تو اسمت پایلوله؟

مرد (با صدای بلند)

این جا هیچ کی نیست، می شنوین؟ تو این خونه هیچ کی نیست. لعنتی ها. مگه نمی بینین؟ مردم آزارها.

(آهسته)

بگو، بهشون بگو که آدمای مردم آزاری هستن.

زن (با صدای بلند)

مردم آزارا.

(مرد زن را به طرف تخت خواب می کشاند. در را می کوبند.)

صدا آقای پایلول…

مرد (با صدای بلند)

این جا هیچ کی نیست، هیچ کی.

(آهسته)

بهشون بگو، بهشون بگو که هیچ کی هیچ جا نیست.

زن (با صدای بلند)

ما این جا نیستیم.

مرد بهشون بگو ما هیچ جا نیستیم.

(زن خود را با مرد زیر ملافه پنهان می کند. مرد چراغ کنار تخت را خاموش می کند.)

زن ما هیچ جا نیستیم، پدرسوخته ها.

(تاریکی)

مرد خیلی خوبه.

(خنده زیر پتو)

مرد دیدی؟ دیدی چه خوب از دست شون در رفتیم؟

زن آی… این چیه؟

مرد هیچی.بطری شراب. تنها چیزی که تونستم نجات بدم.

در تاریکی

(مرد آهسته برای خودش ساکسیفون می نوازد. گاه برق ساکسیفون در تاریکی دیده می شود. مرد چند دقیقه ساکسیفون می نوازد. تلفن زنگ می زند. مرد گوشی را بر نمی دارد.

پیغام گیر به کار می افتد. مرد از نواختن دست می کشد تا پیغام را گوش کند.)

صدا سلام. منم کریستیان… بازهم نیستی؟ ببین، تو می تونی بیست وهفتم و بیست وهشتم تو نانسی ساکسیفون

بزنی؟ یعنی دو هفته دیگه… اگه آزادی، فوری بهم زنگ بزن. فوری فوری ها!… بعدش هم… یه چیز دیگه برات

دارم. وایسا برم تقویمم رو بیارم… یه هفته کامل آخر سپتامبر… ولی دوباره درباره ش باهات حرف م یزنم…

فعلاً نانسی هستم. می دونم که تو قراره پونزدهم بیای لیون. اما من پونزدهم هم نانسی هستم، لیون نیستم.

گوش کن. من دوباره باهات تماس می گیرم. ببینم اگه شبش می آی خونه چه جوری می تونم کلید رو بهت

برسونم؟ بعدش م یخوام بدونم چند روز لیون م یمونی و اگه م یخوای همدیگرو ببینیم لااقل یه شب بیام با

تو باشم… خُب چی می گفتم؟… فردا جمعه ست و من صبح خونه هستمو سعی کنیم به هم زنگ بزنیم.

امیدوارم که حالت خیلی خوب باشه. می بوسمت. خداحافظ میشل.

(سکوت)

شب دوم

(در __¬۲€سایه روشن. شاید پس از معاشقه. پشت به پشت هم روی زمین نشست هاند و سرهایشان را ب ههم تکیه داد هاند. زن انگور می خورد. مرد سیگاری خاموش بر لب دارد و فندکی

در دست.)

زن بگو آ.

مرد آ.

زن مهربون تر، آ.

مرد آ.

زن آهسته تر، آ.

مرد آ.

زن من یه آی لطیف تر می خوام، آ.

مرد آ.

زن با صدای بلند اما لطیف، آ.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی دوستم داری.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی هرگز فراموشم نمی کنی.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی خوشگلم.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای اعتراف کنی خیلی خری.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بگی برام می میری.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی بمون.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی لباسات رو درآر.

مرد آ.

زن بگو آ، یه جوری که انگار می خوای ازم بپرسی چرا دیر اومدی.

مرد آ.

زن بگو آ، مثل این که به خوای بهم بگی سلام.

مرد آ.

زن بگو آ، مثل این که به خوای بهم بگی خداحافظ.

مرد آ.

زن بگو آ، مثل این که ازم به خوای یه چیزی برات بیارم.

مرد آ.

زن بگو آ، مثل این که به خوای بهم بگی خوشبختم.

مرد آ.

زن بگو آ، مثل این که به خوای بهم بگی دیگه هیچ وقت نمی خوای من رو ببینی.

مرد آ.

زن نه، این جوری نه.

مرد آ.

زن ببین اگه به حرفم گوش نکنی دیگه بازی نمی کنم.

مرد آ…

زن پس بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بهم بگی دیگه هیچ وقت نمی خوای من رو ببینی.

مرد آ…

زن آهان. حالا خوب شد. حالا بگو آ، یه جوری که انگار م یخوای بهم بگی بدون من خیلی بد خوابیدی، که فقط

خواب من رو دیدی، و صبح خسته و کوفته بیدار شدی بدون این که هیچ میلی به زندگی داشته باشی.

مرد آ…

زن آهان. بگو آ، انگار که می خوای یه چیز خیلی مهم بهم بگی.

مرد آ.

زن بگو آ، انگار که بخوای بهم بگی که دیگه ازت نخوام بگی آ.

مرد آ.

زن بگو آ، انگار که می خوای بگی فقط با آ حرف زدن خیلی عالیه.

مرد آ.

زن ازم بخواه که بگم آ.

مرد آ.

زن ازم بخواه که یه آی لطیف بگم.

مرد آ.

زن ازم بخواه که آهسته یه آی لطیف بگم.

مرد آ.

زن ازم بپرس همون قدر که دوستم داری، دوستت دارم؟

مرد آ؟

زن بهم بگو که دارم دیوونت می کنم.

مرد آ.

زن و این که دیگه حوصله ت سررفته.

مرد آ.

زن خُب، من قهوه می خوام!

مرد آ؟

زن معلومه که می خوام.

(مرد بلند می شود و برای زن قهوه می ریزد.)

مرد آ؟

زن آره یه قند کوچولو، مرسی.

مرد (پاکت سیگارش را به سوی او می گیرد.)

آ؟

زن نه خودم دارم.

(زن پاکت سیگارش را می آورد و سیگاری از آن بیرون می کشد.)

مرد (فندکش را ب هسوی او می گیرد.)

آ؟

زن فعلاً نه، مرسی.

مرد آ؟

زن نمی دونم… شاید… ترجیح می دم امشب خونه غذا بخوریم.

مرد آ.

زن باشه، ولی آخه سسش رو داریم؟

مرد آ.

زن پس بریم بیرون.

مرد آ.

زن پس همین جا بمونیم.

مرد آ…

زن بیا این جا…

مرد آ…

زن تو چشام نگاه کن.

مرد آ.

زن تو دلت یه آ بگو.

مرد

زن مهربون تر.

مرد

زن بلندتر و واضح تر، برای این که بتونم بگیرمش.

مرد

زن حالا یه آ تو دلت بگو، انگار که می خوای بگی دوستم داری.

مرد

زن یه بار دیگه.

مرد

زن یه آ تو دلت بگو، انگار می خوای بهم بگی هیچ وقت فراموشم نمی کنی…

مرد

زن یه آ تو دلت بگو، انگار می خوای بگی خوشگلم.

مرد

زن حالا می خوام یه چیزی ازت بپرسم… یه چیز خیلی مهم… و می خوام تو دلت بهم جواب بدی. آماده ای؟

مرد

زن آ؟

مرد

زن

مرد

زن

در تاریکی

(تلفن زنگ می زند، مرد گوشی را بر نمی دارد. پیغام گیر به کار م یافتد.)

صدا شب به خیر میشل. بازم منم ژان ژاک. خُب، پس توی نام های که باید برای قراردادمون بفرستی، شماره حسابت

رو هم بفرست. همین. اگه چیز دیگ های می خوای بدونی، م یتونی خونه یولاند زنگ بزنی یا شب زنگ بزن

خونه خودم. تا به زودی.

(سکوت)

شب سوم

(زن پشت میز ناهارخوری نشسته و مرد با سینی از آشپزخانه خارج می شود.)

مرد بفرما، این رو می گن توچینل.

زن (با تعجب به غذا نگاه می کند.)

این خوردنیه؟

مرد معلومه که خوردنیه.

زن کجاییه؟ یهودیه؟

مرد نه، بیش تر مالِ لهستانه. وقتی بچه بودم مامانم برام درست می کرد. بیا، باید بهش خامه اضافه کنی.

زن یه جور شیرینیه؟

مرد نه بابا غذای اصلیه.

زن مممم…

مرد دوست داری؟

زن توش سیب زمینی داره؟

مرد آره.

زن مممم… بد نیست. چه جوری درستش می کنن؟

مرد نمی تونم بهت بگم.

زن واسه چی؟

مرد خُب آخه دستورالعملش جزو اسرار خانوادگیه.

زن اگه این طوریه، منم نمی خورم.

مرد قهر نکن. می گم بهت… اول سیب زمینی ها رو پوست می گیری، بعد رنده می کنی.

زن مثل هویج؟

مرد آره مثل هویج… بعدش دو تا تخم مرغ اضافه م یکنی، ی هکم آرد گندم، نمک، ادویه… بعد به هم می زنی تا

این که حسابی مخلوط بشن… بعد این جونور رو م یندازی توی ماه یتابه داغ… مثل املت… همین… وقتی بچه

بودم مامانم برام درست می کرد… یه سی سالی می شه که نخوردم… می دونی، بچگ یهام خیلی شکمو بودم…

همه ش گشنه م بود… پدرم همیشه بهم می گفت: کَلّ هت گنده س، گردنت باریک. ولی راست نمی گفت… واقعا

من کَلّه م گنده س، گردنم باریک؟ من که ای ن جوری فکر نم یکنم… خیلی عجیبه، زمان چه زود می گذره…

پدرم همیشه ساعت ۶صبح بیدار بود. تصورکن که ۳۵ سال هر روز ساعت ۶صبح بیدار باشی… تازه می دونی

کجا کار م یکرد؟ تو یه کارخونه که با مواد سمی سروکار داشت. هر روز به کارگرها یه بطری شیر مجانی

می دادن. واسه این که مواد سمی کم تر اذیت شون کنه… ولی پدرم هر روز بطری شیر رو می آورد خونه… فکر

کنم اون وقت ها خیلی فقیر بودیم… این جوری بود دیگه… یادم می آد یه روز با یکی از دوستام شرط بستم که

یه بطری شیر رو یه نفس سربکشم… هفت هشت سالم بیش تر نبود… شرط رو بردم… ولی بعد از اون هرگز

دیگه شیر نخوردم… حالا فقط م یتونم خامه بخورم… اونم نه زیاد… عجیبه، زمان چه زود م یگذره… یادمه یه

حیاط داشتیم… روز تولدم بابام یه درخت سیب توش کاشته بود… بابام این جوری بود… هربار که مادرم یه

بچه می زایید، اون هم یه درخت می کاشت… وقتی من به دنیا اومدم، تو باغچ همون یه درخت زردآلو، یه درخت

آلو، یه درخت آلبالو، با یه درخت خرمالو بود. زردآلو مالِ بریژیت، خواهر بزرگم بود. آلو مالِ برادرم ژان بود و

آلبالو و خرمالو مالِ خواهر دوقلوهام مانون و اما. پدرم واقعاً آدم عجیب و بامز های بود… هیچ کس نم یدونست

چرا فلان درخت رو برای فلان بچه انتخاب کرده… مثلاً من همیشه فکر می کردم که خرمالو به اما نمی آد…

ولی خُب… بابام آدم کله شقی بود، و هیچ وقت نظرش رو عوض نمی کرد… بعد از تولد من درخت های باغچه

بازم زیاد شدن؛ یه درخت گلابی، یه درخت کاج و یه گیاه آفریقایی شبیه ی هجور آبنوس که خیلی خیلی کُند

رشد می کرد… درخت آبنوس مالِ خواهرم کارین بود که بالاخره رقاص شد… آره دیگه… چند سال پیش که

رفته بودم مامانم رو ببینم، باغچه مون رو دوباره دیدم. هیچ عوض نشده بود. همه درخت ها جوونه کرده بودن.

مادرم وقتی من رو دید خیلی تعجب کرد. انگار خود درخت سیبه وارد اتاقش شده بود… من فکر م یکنم

هیچ وقت محتاج دیدن من و خواهر برادرام نبود… دلش خیلی واسه ما تنگ نمی شد، چون برای اون ما

همیشه او نجا بودیم، تو باغچه… همیشه تو باغچه… این قدر که عادت کرد هبود روزهاش رو تو ایوون، با

نگاه کردن به درخت ها، با نگاه کردن به ما بگذرونه… این قدر صبر می کرد تا این که درخت ها به میوه بشینن…

تا… یادم باشه این روزها بهش تلفن کنم… آخه الان فصل سیبه… و من یه جورایی احساس می کنم که مامانم

الان داره من رو م یخوره… عجیب اینه که پدرم به هرحال یه منطقی توی انتخاب درخ تهامون داشت… انگار

می دونست یه روز مادرم تنها م یمونه… ولی می خواست لااقل اون تمام سال میوه تازه داشته باشه؛ بهار رو با

زردآلو آغاز می کنه و بعدش هم آلبالو تا فصل گلابی، آخر پاییز هم سیب و خرمالو… زمستون هم کاج سبز

می مونه و می تونه نگاش کنه.

زن پس آبنوس چی؟

مرد آبنوس این قدر کُند رشد می کنه که بیش تر شبیه یه بچ هس که هنوز دور خونه می پلکه… خیلی عجیبه!

می بینی… مادرم ما رو یواشکی می خوره تا غیبت ما رو تلافی کنه… خُب فکر کنم خیلی روده درازی کردم، نه؟

تو باید جلوم رو م یگرفتی…

زن این توچینلت خیلی خوشمزه ست.

(تاریکی)

شب چهارم

(زن با یک قفس پرنده که روکش سیاهی روی آن کشیده شده است، وارد می شود.)

زن تولدت مبارک! یه چیزی واست آوردم.

مرد چی؟

زن یه حیوون.

مرد پرنده س؟

زن درواقع معلوم نیست چه شکلیه.

مرد نمی فهمم.

زن شکلش… یا بهتره بگم بدنش… بدن نداره.

مرد نامرئیه؟

زن نامرئی نیست، ولی نمی شه دیدش.

مرد پس تو از کجا می فهمی که توی قفسه؟

زن خُب وقتی قفس روکش داره تکون می خوره.

(هر دو گوش می کنند.)

مرد داره چی کار می کنه؟

زن معلوم نیست. شاید غذا می خوره، شایدم قدم می زنه، شاید خواب می بینه، شایدم آواز می خونه.

مرد یعنی الان داره آواز می خونه؟

زن به هرحال همیشه داره یه چیزی می گه ولی هیچ وقت معلوم نیست چی می گه.

مرد (گوش می کند.)

الان جیغ نزد؟

زن نمی دونم.

مرد تو می خوای من با این چی کار کنم؟

زن خُب تزئینیه دیگه.

مرد تزئینی؟

زن برای خونه س. یعنی بیش تر برای اتاق خواب، چون دوست نداره، اصلاً دوست نداره تنها بمونه.

مرد ببین من از حیوونی که نشه نگاهش کرد زیاد خوشم نمی آد.

زن خُب تو می تونی نگاهش کنی.

مرد چه جوری نگاهش کنم، اگه نامرئیه؟

زن تو می تونی حضورش رو نگاه کنی. برات کافیه. ولی اگه واقعاً می خوای خودت رو قانع کنی که این جاست،

می تونی بهش غذا بدی. باید روکش رو برداری، غذا رو تو یه ظرف تمیز بریزی و بذاری توی قفس، بعد دوباره

روکش رو بذاری و یه کم صبر کنی. همیشه هم هش رو م یخوره، خیلی هم سریع؛ و وقتی تموم کرد می تونی

روکش رو برداری و ظرف خالی رو نگاه کنی. درست مثل این که خودش رو دیدی.

مرد خُب بعله دیگه…

(مکث)

زن خُب؟

مرد خُب چی؟

زن خُب می خوایش؟

مرد چی می خوره؟

زن هسته زردآلو. جعفری… حتی نون داغ… ولی خیلی غذا می خوره، می دونی؟… هر چهار ساعت ی هبار باید بهش

غذا بدی.

مرد نه بابا. محاله. بعضی روزها من اصلاً خونه نیستم.

زن چی چی رو خونه نیستم؟ خُب هر چهار ساعت یه بار برگرد خونه. تازه باید خیلی هم مواظب باشی چون گاهی

بچه هم می زاد.

مرد عجب! تنهایی خودبه خود بچه می زاد؟ جریانش چیه؟ تخم می ذاره؟

زن معلوم نیست. فکر می کنم به خاطر نوره. هر بار که روکش رو بر می داریم نور آبستنش می کنه.

مرد پس ماده س.

زن شاید. ولی فکر می کنم این حیوون فقط ماده اش وجود داره.

(مکث)

می خوره، می دونی؟… هر چهار ساعت یه بار باید بهش غذا بدی.

مرد نه بابا. محاله. بعضی روزها من اصلاً خونه نیستم.

زن آها. این جاش یه کم گیر داره.

مرد چی؟ باید هر چهار ساعت غذاشون بدم؟

زن نه، کوچولوها رو باید اول از مادرشون جدا کنی. این کاملاً ضروریه. چون بچه های این حیوون اگه فوری از

مادرشون جدا نشن، می میرن. واسه همینه که همیشه باید یه قفس حاضر و آماده داشته باشی… به محض

این که یه جرقه کوچولو توی قفس دیدی، به این معنیه که بچه ها می خوان برن خونه خودشون. اون وقت باید

قفس بزرگه رو باز کنی و سه بار بگی: بیو… بیو… بیو… اون وقت کوچولوئه از قفس بزرگه می ره تو قفس

کوچیکه.

مرد این حیوونا انگار خیلی باهوشن.

زن آره. حافظه شون ب ینظیره. اگه واسه شون یه داستان تعریف کنی، کوچولوهایی که بعداً به دنیا م یآن، می تونن

داستانت رو کلمه به کلمه برات تعریف کنن، چون تو گاهی اوقات حتی می تونی باهاشون حرف بزنی؟

مرد کی؟

زن موقع خسوف.

شب پنجم

(مرد جلو آینه کوچکی که روی میز سالن گذاشته است، صورت خود را اصلاح می کند. زن پیراهن اطو می کند. به نظر می رسد که زن، مرد را برای یک مهمانی شب آماده م یکند.

در کمد باز است. شاید زن خود لباس ها را انتخاب کرده است. یک جفت کفش، کراوات و… روی صندلی آماده است.)

مرد ساعت ۸ شب شد.

زن واقعاً؟

مرد همسایه بالایی… می شنوی؟ الان رسید خونه ش.

زن من هیچی نمی شنوم.

(مکث)

مرد همیشه طرفای ۸ شب می آد خونه. الان داره کفشاش رو در می آره.

زن خُلی تو؟ از کجا اینارو می دونی؟

مرد نمی دونم. چند روزیه که حس شنواییم وحشتناک قوی شده. همه سروصداهای این ساختمون رو می شنوم.

الان چراغای سالنش رو روشن کرد.

زن برو __________بابا.

مرد نه، بی شوخی، راست می گم… صدای پاها، حرف ها، حتی نفس ها رو م یشنوم. حتی راه رفتن حشرات رویِ

دیوار، مخصوصاً تو تاریکی. چند وقته که همه صداهای این ساختمون از گوش من رد می شن…

(آینه را ب هسوی سقف مایل می کند.)

حتی وقتی سکوت می کنن. حتی سکوت شون رو می شنوم.

زن تنها زندگی می کنه؟

مرد آره، سه ماهه که این جاست. راه رفتنش رو تو سالن حس می کنی؟

زن نه.

مرد داره نامه هاش رو روی میز آشپزخونه می ذاره.

زن (نزدیک می شود و در آینه نگاه می کند.)

حالا درِ یخچال رو باز می کنه.

مرد یه بطری شیر آورد بیرون.

زن مطمئنی شیره؟

مرد گوش کن چه جوری می خوره. این فقط می تونه شیر باشه.

زن راست می گی.

(مکث)

زن بطری شیر رو گذاشت تو یخچال، در رو بست.

مرد آفرین.

زن برگشت تو سالن.

مرد حالا چی کار می کنه؟

زن پیغام گیرش رو گوش می کنه.

مرد خیلی خُب.

زن تلویزیون رو روشن می کنه، کانالا رو عوض می کنه.

مرد شبکه مزخرفش رو پیدا کرد.

زن چیه؟

مرد کارتون.

زن فکر می کنی چند سالشه؟

مرد نزدیک سی.

زن دوباره رفت تو آشپزخونه.

مرد داره یه استیک یخ زده در می آره.

زن استیکش رو م یذاره تو ماهی تابه، ماهی تابه رو م یذاره رو گاز، گاز رو تا آخر باز می کنه. یه قوطی ذرت هم باز

می کنه.

مرد مطمئنی ذرته؟

زن مطمئنم.

مرد تو خیلی زود یاد می گیری.

زن آخ، این دیگه چیه؟

مرد این صدا از همکف می آد. یه پسربچه س که دیوونه بازی های کامپیوتریه.

زن از سمت چپ می شنوم یه کسی توی گوشی، موسیقی کلاسیک گوش می کنه.

مرد آقای موریسرتی.

؟« ویوالدی » ؟ زن چی گوش می کنه

.« الکساندرو مارچلوئه » . مرد نه

زن صبرکن. یکی در پایین رو باز کرد.

مرد حتماً مادمازل ورنیه. همیشه طرفای هشت و ربع می آد خونه.

زن با پله می آد بالا؟

مرد آره، طبقه اول زندگی می کنه.

زن خسته به نظر می آد.

مرد خیلی کار می کنه.

زن دستکش هاش رو داره در می آره؛ و تو کیفش دنبال کلید می گرده.

مرد همیشه بین چهل ثانیه تا یک دقیقه و نیم وقت می ذاره تا پیداش کنه.

زن این دختره خیلی خجالتی به نظر می آد.

مرد من همیشه فکر می کردم که این دختره به درد اون پسر بالاییه م یخوره. عجیبه که اینا هی چوقت با همدیگه

برخوردی نداشتن. پسره صبح ساعت هفت و نیم م یره بیرون، دختره ساعت یه ربع به هشت. یک شنبه ها

دختره می ره خرید، پسره تا ظهر می خوابه. وقتی پسره می ره استخر، دختره آشپزی می کنه. حتی وقتی هر

دو می رن خرید، به خاطر یکی دو دقیقه اختلاف همدیگرو نمی بینن.

زن الآن داره کفشاش رو در می آره، مانتوش رو می ذاره رو جالباسی.

مرد حالا داره پیغام گیرش رو گوش می کنه.

زن آره، داره گوش می کنه.

مرد همیشه پیغام مامانشه که ازش می خواد بهش زنگ بزنه. حالا داره م یره آشپزخونه.

زن آره. تو آشپزخونه س.

مرد یه سیب بر می داره.

زن این دفعه فکر می کنم یه گلابیه.

مرد (ناچار)

باشه… حالا تلویزیون رو روشن می کنه.

زن فکر می کنم همون شبکه ای رو نگاه می کنه که پسره نگاه می کرد.

مرد جفت شون خُلن. حیف نیست این مزخرفات رو با هم نگاه نمی کنن؟

زن شاید باید یه کاری براشون بکنیم.

مرد چی کار؟

(مرد صورتش را اصلاح می کند. زن آینه را برای او نگه داشته اس

شب ششم

(مرد وارد می شود. دو چراغ سالن را روشن م یکند. نامه هایش را روی میز می گذارد. وارد آشپزخانه می شود و در یخچال را باز می کند. با یک بطری آبجو بر می گردد. می نوشد.

پیغام هایش را روی پیغام گیر گوش می کند.)

زن کجا بودی؟ اومدم نبودی. می خوای از من فرار کنی؟ قول داده بودی خونه منتظرم بمونی. رفته بودی دنبال

نامه هات؟ امیدوارم هنوز بازشون نکرده باشی. برگرد، بذارشون تو صندق. باشه؟ ولی مواظب باش که هیچ کس

نبینتت. خیلی متاسفم ولی امشب نم یتونم برگردم. اما فردا شب حتماً همدیگرو می بینیم. صبح دستکش هام

رو یه جایی جاگذاشتم. فکر کنم رو بالش گذاشتم… می بینی شون؟ می تونی بذاری باشن. دوست دارم فکر کنم

روی انگشتای من می خوابی. خُب، ببین، پسر خوبی باش و سعی کن امشب زود بخوابی، و به خصوص سعی

نکن برای بار دوم این پیغام رو گوش کنی. باشه؟ قول م یدی؟ بهم بگو که قول می دی. بلند که صدات رو

بشنوم…

مرد بله…

زن بلند تر. هیچی نمی شنوم.

مرد بله… بله… بله…

زن مرسی… بهت اعتماد می کنم… محکم می بوسمت… تا فردا. یادت نره بری نامه ها رو تو صندق بذاری. باشه؟ من

مال توام، با توام، حتی همین الان. باشه؟ پس تا فردا.

(پیغام تمام می شود. سکوت طولانی. مرد دکمه تکرار را دوباره فشار می دهد و دوباره پیغام را گوش می کند و ه مزمان وارد آشپزخانه م یشود. یک کنسرو هویج باز می کند و

می خورد.)

زن کجا بودی؟ اومدم و نبودی. می خوای از من فرار کنی؟ قول داده بودی خونه منتظرم بمونی. رفته بودی دنبال

نامه هات؟ امیدوارم هنوز بازشون نکرده باشی. برگرد و بذارشون تو صندوق. باشه؟ ولی مواظب باش که

هیچ کس نبینتت. خیلی متاسفم ولی امشب نم یتونم برگردم. اما فردا شب حتماً همدیگرو م یبینیم. صبح

دستکش هام رو یه جایی جاگذاشتم. فکر کنم رو بالش گذاشتم… می بینی شون؟ می تونی بذاری باشن. دوست

دارم فکر کنم روی انگشتای من م یخوابی. خُب، ببین، پسر خوبی باش و سعی کن امشب زود بخوابی و…

سعی نکن برای بارسوم این پیغام رو گوش کنی. چرا حرفم رو گوش نمی کنی؟ حالا دیگه یه چیزایی هست که

خودت تنهایی باید بفهمی. من نمی تونم همه چی رو واست بگم. خُب، بهم قول بده که دیگه به من خیانت

نمی کنی. بهم قول می دی؟ بگو که بهم قول می دی. بلندتر صدات رو نم یشنوم.

مرد بله…

زن بلندتر، نمی شنوم…

مرد بله، بهت قول می دم.

زن مرسی… بهت اعتماد می کنم… تافردا. یادت نره بری نامه هارو تو صندوق بذاری. باشه؟ من مال توام، با توام،

حتی همین الان. پس تا فردا.

(پیغام تمام می شود. مرد برای خود مشروب می ریزد و می نوشد. سکوت طولانی. دکمه تکرار را فشار می دهد و برای بار سوم پیغام را گوش م یدهد.)

زن کجا بودی؟ می خوای از من فرار کنی؟ قول داد هبودی خونه منتظرم بمونی. امیدوارم کسی موقع رفت وآمد

ندیده باشدت. خیلی متاسفم ولی امشب نم یتونم بیام. واسه این نیست که زیر قولت زدی. برای این تو رو

می بخشم، و فردا حتماً همدیگرو م یبینیم. باشه؟ حالا پسر خوبی باش و سعی کن زود بخوابی. آهان، یه چیز

دیگه، این جاسوس بازیات رو و لکن. تو نه هیچ وقت رستوران ک یکی رو پیدا م یکنی و نه هی چ چیز دیگ های

رو. همه اینا رو ول کن. باشه؟ مرسی… من بهت اعتماد می کنم. محکم می بوسمت… تا فردا؛ و فراموش نکن من

مال توام، با توام، حتی همین الان. چون امشب شب شیشم مونه. تا فردا.

(پیغام تمام می شود.)

( دکمه تکرار را فشار می دهد.)

مرد نخیر. نه. نه. نه. تو داری یه شب از من می دزدی. من قبول ندارم.

زن خُب معلومه که امشب شب شیش ممونه. مگه من الآن با تو نیستم؟ خواهی دید که شب زیبایی داریم. تو

دستکش هام رو روی بالش و پنج شبی که با هم گذروندیم رو با خودت داری. خُب، حالا چرا غها رو خاموش

کن. تو باید یادبگیری که سکوت رو گوش کنی. روی تخت خواب دراز بکش… چشماتو ببند… و فقط به سکوت

گوش کن… دیگه هم دست به این دستگاه نزن… باهم به سکوت گوش می کنیم. باشه؟ تو باید تصور کنی که

این سکوت صدای منه، که این سکوت خود منم. می فهمی؟ همین جوری بمون و تکو ننخور، این سکوتی که

نوازشت می کنه، خود منم… آروم باش، من با توام… گوش کن…

(نوار پیغام گیر همچنان جلو می رود و او سکوت ضبط شده روی نوار راگوش می دهد.)

شب هفتم

(زن وارد م یشود. کفش هایش را در م یآورد. دو چراغ سالن را روشن م یکند. پالتواش را در م یآورد و به جالباسی م یآویزد. کلاهش را برم یدارد و موهایش روی شانه

می ریزد. برای برداشتن یک سیب وارد آشپزخانه می شود. روی صندلی راحتی می نشیند و سیبش را می خورد. سالن پر از قفس های کوچکی است که روی آن روکش

کشیده اند.)

زن یالّا، بیا بیرون.

(سکوت)

بیا بیرون دیگه، دلقک بازی در نیار.

(سکوت)

با من قهری؟

(سکوت)

غذا خوردی؟

(سکوت)

می خوای برات یه چیزی درست کنم؟

(سکوت)

ماکارونی می خوای؟

(سکوت. در یخچال جست وجو می کند.)

بازم سه تا تخم مرغ داریم، یه تیکه پنیر… بابا ما اعیونیم…

(سکوت)

ببین من گرسنمه. یه توچینل درست کنیم؟

(سکوت)

ا… خُب یه چیزی بگو دیگه. خیلی بی انصافی. من که کاری نکردم.

مرد (مرد نامرئی است و صدایش از همه جا به گوش می رسد.)

چرا.

زن نخیر.

مرد چرا.

زن خُب، حالا آشتی کنیم؟

مرد نه.

زن واست غذا درست می کنم. ظرف ها رو هم من می شورم.

مرد نه.

زن واست یه بطری شراب آوردم. همون شرابی که دوست داری.

مرد دوست ندارم. من فقط شیر می خورم.

زن این قفس ها دیگه چیه؟

مرد فضولی موقوف.

زن نمی خوای بوست کنم؟

مرد چه فایده؟

زن بیا این جا، دلم می خواد من رو ببوسی.

مرد وایسا، اول باید جوجه ها رو غذا بدم.

زن (زن بطری شراب را باز می کند و دو گیلاس پر می کند.)

این شراب واقعاً عالیه. تو حق داشتی همه چی رو فراموش کنی الّا مزه این.

مرد لطفاً این قفس رو بده به من.

زن کدوم رو؟

مرد بزرگه رو. مرسی. آخ!

زن چی شد؟

مرد هیچی.

زن گازت گرفتن؟

مرد چی؟

(جرقه ای در قفس دیده می شود.)

بابا لامصبا، بسه دیگه، بسه.

زن معلومه تو داری چی کار می کنی؟

مرد اینا دیوونن. دیوونه دیوونه. هنوز به دنیا نیومده زرتی بچه می زان. تازه همه شون هم فکر می کنن من باباشونم.

زن خُب معلومه که تو باباشونی. یعنی نمی فهمی که این تویی که اینارو بارور می کنی؟

مرد من؟ منی که حتی دست هم بهشون نمی زنم؟

زن عجب!

مرد خُب معلومه که نه. اینا خیلی وضع شون خراب شده. اینا با بوی من معاشقه می کنن. با سایه ام، با نفسم، با

ضربان قلبم. تا یه چیزی می گم، فوری با حرفام جفت گیری می کنن… اگه خودم رو تو آینه نگاه کنم با تصویرم

معاشقه م یکنن. من هیچ وقت ندیده بودم کسی این قدر حرص و ولعِ زندگی داشته باشه. حالا چی کار کنیم؟

دو سه روز دیگه اصلاً نمی دونم چه جوری جاشون بدم. می شه لطفاً اون قفس خالی کنارت رو بهم بدی؟

زن کدوم یکی؟ کوچیکه؟

مرد آره، چندتا دیگه هم تو کمدن. می شه لطفاً کمد رو باز کنی؟

زن (زن در کمد را باز می کند و چندین قفس روی زمین می افتد. جرقه های درون قفس ها مثل آتش بازی هستند.)

خُب، بسه دیگه. یه ذره بذارشون به حال خودشون و بیا بیرون.

مرد آخه از کجا بیام بیرون؟ من هیچ جا نیستم. راستش رو بخوای من خودمم نم یدونم کجا هستم. می تونی بهم

نشون بدی از کجا باهات حرف می زنم؟

زن آره.

مرد از کجا؟

زن از همه جا.

مرد پس من همه جا هستم.

زن اگه همین طوری ادامه بدی از گشنگی می میری.

مرد من از گشنگی نمی تونم بمیرم. چون کسی که خودش غذاس از گشنگی نمی تونه بمیره.

زن پس اونا تو رو خوردن؟

مرد آره. این طوری به نظر می آد.

زن مطمئنی؟

مرد آره. فکر می کنم بدون این که خودم متوجه بشم، اینا من رو خوردن.

زن دردت هم اومد؟

مرد نه برعکس، خیلیم خوشم اومد. تنها چیزی که هست اینه که الان دارم سبک تو این اتاق پرواز می کنم.

همینم اینا رو تحریک می کنه. چون می بینم که با سرعت نور تولید مثل می کنن.

(ناامید)

برین گم شین. گم شین. گم شین.

(جرقه های ممتد در قفس ها)

زن دیگه چی می خوان؟

مرد هیچی، با فکرم معاشقه کردن.

زن خُب فکر نکن لعنتی. و گرنه تمام محله رو قبضه می کنن ها!

مرد نمی تونی تو هم بیای این ور پیش من؟ دوست دارم با لحظه های معاشقه ما هم معاشقه کنن.

(جرقه های گوناگون، و سایه هایی که یکدیگر را در آغوش می گیرن

شب هشتم

مرد می خوام باهات عروسی کنم.

زن باشه.

مرد امیدوارم ازدواج نکرده باشی.

زن نه.

مرد عالیه.

(مکث کوتاه)

مرد خُب؟

زن خُب چی؟

مرد زنم می شی؟

زن امیدوارم تو ازدواج نکرده باشی.

مرد نه.

زن عالیه.

(مکث کوتاه)

مرد خُب؟

زن خُب چی؟

مرد باهم ازدواج کنیم؟

زن آره.

مرد همین الآن می خوام ازدواج کنیم.

زن باشه.

(مکث کوتاه)

مرد الآن.

زن الآن؟

مرد الآن.

زن امروز؟

مرد امروز نه، الآن.

زن الآن؟

مرد آره.

زن باشه.

(مکث کوتاه)

مرد خُب؟

زن خُب چی؟

مرد خُب بکنیم؟

زن آره.

مرد عالیه.

(مکث کوتاه)

مرد یه شاهد لازم داریم.

زن اگه دل مون بخواد.

مرد راست می گی. شاهد احتیاج نداریم.

زن نه.

مرد خیلی خوبه.

(مکث)

مرد اصلاً احتیاج به هیچ کس نداریم.

زن نه.

مرد خیلی خوبه.

زن ولی شاید یه مراسم کوچولو بد نباشه، نه؟

مرد اگه بخوای می تونیم بریم پشت بوم.

زن باشه.

(مرد درِ روی سقف را باز می کند و هر دو به پشت بام می روند.)

مرد حاضری؟

زن آره.

مرد مطمئنی؟

زن آره.

مرد برای آخرین بار ازت می پرسم. مطمئنی؟

زن آره.

مرد به این وسیله خودمون رو زن و شوهر اعلام می کنیم.

زن آره.

(تلفن زنگ می زند. یک بار، دوبار، سه بار، چهاربار، پنج بار، شش بار، هفت بار، هشت بار. تلفن قطع

شب نهم

زن داری خواب می بینی؟

مرد خوب می بینم که باهام حرف می زنی.

زن صدام رو می شنوی؟

مرد خواب می بینم که صدات رو می شنوم.

زن می ترسی؟

مرد آره.

زن از چی می ترسی؟

مرد از این که یه کسی بیاد ما رو بیدار کنه.

زن منم تو خوابتم؟

مرد آره.

زن می تونی من رو لمس کنی؟

مرد احتیاج ندارم لمست کنم چون ما هر دوتایی مون یه خواب می بینیم.

زن می تونی برام تعریفش کنی؟

مرد هنوز یه کم گنگه. ولی به نظرم می آد که داریم کم کم از خودمون جدا می شیم.

زن یعنی از بدن مون؟

مرد آره. داریم یواش یواش رهاشون می کنیم.

زن تو می تونی بدن هامون رو ببینی؟

مرد آره، تو بغل هم خوابیدن. خیلی هم کیف می کنن.

زن خُب، پس حالا خوب به حرفام گوش کن. فکر می کنی ما هنوز به بدنامون احتیاج داریم؟

مرد فکر نمی کنم.

زن اونا چی؟ بدنامون از رفتن ما ناراحت هستن؟

مرد فکر نمی کنم.

زن حس می کنی که داریم از زمان حال مون دور می شیم؟

مرد آره.

زن از ذهن مون؟

مرد آره.

زن از پنج حس مون؟ اونا پشت مون می مونن. مثل یه خط کشیده شده روی اسفالت.

مرد آره.

زن و برات دردناکه؟

مرد نه اتفاقاً خیلی سبکه.

زن الآن دیگه چه قدر دورن، بدنای در آغوش گرفته ما! و همین طور دورتر می شن. هنوز می بینی شون؟

مرد مثل دوتا صدف کوچولو.

زن ما دیگه فقط دوتا صدا هستیم. دوتا صدای درحال پرواز!

مرد بیش تر از اینیم.

زن چی بیش تر از این؟

مرد ما بیش تر صدای بال زدن یه پروازیم.

زن ما داریم بالای خودمون پرواز می کنیم، مگه نه؟

مرد بیش تر از این.

زن چی بیش تر از این؟

مرد نمی دونم. داریم برفراز تمام چیزایی که احتیاج نداریم پرواز می کنیم.

زن برفراز دنیا.

مرد برفراز همه چیز.

زن شاید ما مرغ عشق شدیم. دیگه هم هیچ وقت از هم جدا نمی شیم.

مرد من احساس می کنم، ما دوتا بال یه مرغیم.

زن پس عجیبه که ما بازهم می تونیم باهم حرف بزنیم! طبیعتاً الان باید یه صدا باشیم.

مرد فکرکنم به زودی بشیم.

زن تو من رو می شنوی مثل این که خودم حس شنوایی تو هستم؟

مرد آره.

زن تو من رو می بینی مثل این که من خودم حس بینایی تو هستم؟

مرد آره.

زن تو دیگه نمی تونی من رو لمس کنی، چون آدم نمی تونه لامسه خودش رو لمس کنه.

مرد درسته.

زن غمگینی که دیگه شکل نداری؟

مرد نه، دارم به کمال نزدیک می شم.

زن بازم چیزی دور خودت می بینی؟

مرد من یه پلک هستم که دنیای ظاهر رو پوشونده.

زن و در مرکز همه چیز چی می بینی؟

مرد خودمون رو.

زن و چی می شنوی؟

مرد یه موسیقی. یه موسیقی که خودش یه سقوط در سقوطه…

زن این خوب نیست. تو هنوز از من می ترسی.

مرد شاید.

زن دیگه نباید جوابم رو بدی.

مرد ولی همه جواب ها رو می دونم…

زن تو هنوز از سکوت می ترسی؟

مرد نه، چون سکوت دیگه وجود نداره.

زن و ما همین طور تا ابد باهم حرف می زنیم؟

مرد آره. چون اگه دیگه حرف نزنیم، می ترسم تعادل مون رو از دست بدیم، بیفتیم.

زن تو هنوز یادت هست ما از کجا رفتیم؟

مرد نه.

زن تو آخرین سؤال من رو یادت می آد؟

مرد نه؟

زن تو سؤالی رو که الآن می خوام ازت بپرسم، یادت می آد؟

مرد نه.

زن تو هنوز سقوط رو می شنوی؟

مرد نه.

زن تو چقدر بین آخرین سؤالم و جوابت وقت گذاشتی؟

مرد من جوابم رو قبل از این که تو سؤالت رو بکنی بهت دادم.

زن می بینی چه قدر آسون و ساده س؟

مرد هیچ وقت فکر نمی کردم این همه آسون و ساده باشه.

زن خُب، حالا باید تصمیم بگیری. بریم اون ور یا نه؟

مرد بریم.

زن مطمئنی؟

مرد آره.

زن برای آخرین بار ازت می پرسم. مطمئنی؟

مرد آره.

زن وقتی بچه بودی چه حیوونی رو از همه بیش تر دوست داشتی؟

مرد خرس های پاندا.

زن اسم شهری رو که دلت می خواست توش زندگی کنی بگو.

مرد فرانکفورت. اون جا یه باغ وحش خیلی قشنگ هست.

زن خُب، پس تو توی زندگی بعدیت می شی یه خرس پاندا.

مرد تو چی؟

زن من هم می آم فرانکفورت دیدنت.

(تاریکی)

صبح

(اتاق خالی است. در سایه روشن، از بیرون صداهایی شنیده می شود.)

صدای اول همین جاس.

صدای کمیسر شما مطمئنی که…

صدای اول این بو رو احساس نمی کنین؟ به نظر من این جا یه بوی عجیبی می ده.

(با شدت به در می کوبند.)

صدای کمیسر آقای پایلول…

صدای اول بی فایده س. لااقل ده روزی میشه که دیگه جواب نمی ده.

صدای کمیسر آخه شما مطمئن اید که این توئه؟

صدای اول من که می ترسم اتفاقی افتاده باشه…

(به کسی که دری را باز می کند.)

خانم فالابرگ، یه لحظه تشریف بیارین این جا…

صدای فالابرگ سلام…

صدای اول ایشون سرکار کمیسر هستند…

صدای کمیسر کمیسر پولن. شما صاح بخونه هستین؟

صدای فالابرگ بعله.

صدای کمیسر و هیچ کلید دیگه ای ندارین؟

صدای فالابرگ داشتم… ولی… چون آقای پایلول چندبار کلیدش رو گم کرد، من همه کلیدام رو دادم به اون.

صدای چهارم سلام…

همگی سلام…

صدای چهارم خُب؟ شروع کنم؟

صدای کمیسر وایسین. بازم احتیاج به یه شاهد دیگه داریم.

صدای اول خانم ورنی… خانم ورنی… می شه یه لحظه تشریف بیارین بالا؟

صدای ورنی سلام…

صدای اول (یک طبقه بالا می رود.)

آقای اوبرت… می تونین یه لحظه بیاین پایین؟

صدای اوبرت سلام…

صدای اول آقای اوبرت طبقه سوم، همین بالا می شینن. ده روزه که هیچ صدایی نشنیدن. هیچی. فقط پیغام گیر

که پیغام های تلفن رو ضبط می کنه…

صدای کمیسر شما همسایه پایینی تون رو خوب می شناختین؟

صدای اوبرت نه به اون صورت. من فقط سه ماهه که این جا هستم و متاسفانه هیچ برخوردی باهم نداشتیم.

صدای ورنی بعضی وقتا من می شنیدم که ساکسیفون می زد.

صدای اوبرت منم همین طور.

صدای ورنی ولی دو هفته س که هیچی نمی شنوم.

صدای اوبرت منم همین طور.

صدای چهارم خُب، شروع کنم؟

صدای کمیسر بعله دیگه…خُب، خانم ها، آقایون… ما اقدام به بازکردن این قفل می کنیم.

صدای فالابرگ الهی خدا مرگم بده. آروم لطفاً آقا، آروم…

(قفل می شکند. صدای لوازم و گفت وگوها.)

درسته که…

به نظر من با این بو…

من همیشه می گفتم که…

بعله؟

آقای موریسرتی… آقای موریسرتی…

شاید اول باید یه زنگی…

ایشون خودشون کمیسر هستن…

آهان…

مامان، زود بیا…

(قفل کاملاً شکسته است. قفل ساز سعی می کند در را هل بدهد.)

عجب… یه جایی گیره…

(قفل ساز در را هل می دهد و در را بازِ باز می کند. در هنگام باز شدن، محکم به یه صندلی می خورد.سبدی که روی صندلی بود روی زمین می افتد و ده ها سیب در اتاق پخش

می شود. هیچ کس وارد اتاق نمی شود. اتاق خالی می ماند و تنها با پرتوِ نوری که از طرف در می تابد روشن است. بوی تند سیب سالن نمایش را پر م یکند و صدای ساکسیفون از

دوردست به گوش م یرسد__

قبلی «
بعدی »

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیشترین بازدید هفته