برگزیده

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۲/۳۰ - ۱۵:۳۶

خط قرمز روی هیولا

گزارش اتفاقیه از نمایش «هیولاخوانی» که این شب­ها در تماشاخانه «شمایل» مشهد اجرا می­شود. مشهدتئاتر- نوید موسوی: وقتی به شما بگویند نام نمایش «هیولا­خوانی» است واکنش­های شما به این عنوان خیلی می­تواند متفاوت باشد. گذشته از برداشت­های متفاوت اولیه همین عنوان کافی است تا ترغیبتان کند بلیت تهیه­ کنید و ساعتی از وقت این روزهایتان […]

خط قرمز روی هیولا

گزارش اتفاقیه از نمایش «هیولاخوانی» که این شب­ها در تماشاخانه «شمایل» مشهد اجرا می­شود.

مشهدتئاتر- نوید موسوی: وقتی به شما بگویند نام نمایش «هیولا­خوانی» است واکنش­های شما به این عنوان خیلی می­تواند متفاوت باشد. گذشته از برداشت­های متفاوت اولیه همین عنوان کافی است تا ترغیبتان کند بلیت تهیه­ کنید و ساعتی از وقت این روزهایتان را برای تماشای این نمایش اختصاص دهید. با رضا عابدین­زاده، شاعر و مترجم مشهدی قرار گذاشتم و با هم به تماشای «هیولاخوانی» نشستیم.

هیولا در تاریکی

وارد سالن که بشوید جز تاریکی و کسی که در گوشه­ای زیر نور سفید اتاقی دراز کشیده نخواهید دید. فضا به شکل عجیبی شما را حساس می­کند. یک صندلی آهنی، یک میز کوچک روبرویش و پیرمردی که با سختی صحبت می­کند. آن سوی اتاق مردی جوان خوابیده است و نمی­خواهد بیدار شود و در نهایت بی­قراری­های یک زن را خواهید دید که بر سردی فضای سالن غلبه می­کند. اینها همه آغاز داستان است، داستانی که می­خواهد یک ساعت شما را در تماشاخانه شمایل به موضوع خودش جلب کند و قدم به قدم به پستوی ذهنتان گام بگذارد.

گفت­وگویی داشتیم با سمیرا سلطانی کارگردان این نمایش و او در مورد این کار گفت: این نمایشنامه را پس از ۹ ماه مطالعه انتخاب کردم و با توجه به آثار نغمه ثمینی که برایم خواندنی و ارزشمند است، به این متن رسیدم. «هیولا­خوانی» جذبم کرد چون زن محور اصلی این نمایشنامه بود و عوامل این کار هم زنان بودند و خواستم حرکتی خودجوش و زنانه باشد. ما گروهی مستقل هستیم و به هیچ گروهی وابستگی نداریم، جا دارد تأکید کنم تنها و دست تنها عمل کردیم. این نمایش در جشنواره رضوان سال قبل چند جایزه گرفت و از آن تقدیر شد، بعد از آن کار برای چند ماه به اجرای عموم نرسید اما تصمیم داشتم آن را به اجرای عموم برسانم.

از مشهد تا دوباره در مشهد

اصالتاً مشهدی نیستم اما در مشهد به دنیا آمده ­ام و بزرگ شده ­ام. دوزاده سال سابقه فعالیت هنری دارم و فعالیت جدی من تا قبل از سال ۸۹ سینما بود و در حوزه دستیاری کارگران و مدیربرنامه­ریزی و بازیگری فعالیت داشتم. از سال ۸۹ که وارد تئاتر شدم کار را در مشهد آغاز نکردم اما با یک خوانش وارد این حوزه شدم.در شیراز فضایی دانشجویی بود که در آن اساتید خیلی حامی دانشجویان هستند اما نمی­شود به شکل حرفه­ای وارد کار شد اما مشهد جایی بود که نمی­توانم بگویم در ابتدا علاقه­مند به حمایت از سوی حامیان مشهدی بودم، چون هیچ حمایتی از جانب هیچ ارگان و نهادی نداشتم. تنها چیزی که باعث شد من به مشهد برگردم و اینجا کاری را اجرا کنم بذری بود که در دوازده سال گذشته پاشیده بودم. حتی یک سال بعد از اینکه به مشهد آمده بودم هیچ کاری نمی­توانستم بکنم و شرایط خوبی نبود. الان دو سال است که مشهدم و دوباره شروع کرده­ام و «هیولا­خوانی» اولین اجرای صحنه­ای من است.

تقابل میان درست و نادرست

اگر بخواهم هیولا را توضیح دهم کل نمایش مطرح شده است. احساس می­کنم هیولا چیزی است که قهرمان داستان به آن دچار شده است و اجازه نفس کشیدن را به او نمی­دهد و در نهایت به یک طغیان می­انجامد. نمی­توانم بگویم که نمایش تقابل سنت و مدرنیته را دارد. خودم در خانواده­ای سنتی رشد کرده­ام و طرز تفکر آنها را می­پسندم، به نظرم این کار تقابل میان مدرن و کلاسیک نیست و به نوعی تفاوت میان تفکر درست و اشتباه است.

تأکید روی ممیزی بودن در داستان به این برمی­گردد که من خیلی کتاب­های متفاوتی از دوستانم خواندم که وقتی کتاب به چاپ رسیده­ است در جاهایی مفهومی را برداشت کرده­ام که با مفهوم اولیه خیلی فرق داشته و این نشان می­داد که متن در ممیزی خیلی فرق می­کند و مفهومش دستخوش تغییر می­شود. شاید به همین دلیل بود که این قسمت از داستان نمایش برایم جالب بود.

نقش زن روی صحنه

از سوی دیگر چون زن­ها ستون جامعه، ستون خانواده و ستون فرهنگ ما هستند و تربیت در خانه و در ذهن مادر اتفاق می­افتد پرداختن به موضوع زنان برایم ارزشمند بود و همینجا دوست دارم از مادرم تشکر کنم که اجازه داد من این گونه طغیان کنم.

رسانه­ هایی که نیستند!

در ادامه رضا عرفانی دستیار کارگردان و مشاور کارگردان که در این نمایش یکی از نقش­ها را بازی می­ کند، گفت: قبل از هر چیز باید گله ­ای کنم و آن اینکه ما در شهری زندگی می­کنیم که رسانه ­های بسیاری دارد و متأسفانه هیچ کدام از این رسانه ­ها آنطور که باید با تئاتر نیستند. اینکه چرا نیستند سئوال بزرگی است اما اینکه نیستند درد بزرگی هم هست. منظورم فقط در نمایش «هیولا­خوانی» نیست چون همین الان نمایش­هایی در مشهد اجرا می­ شود که رسانه­ ها به آنها نمی ­پردازند. متأسفانه امروز اگر مخاطبی در تئاتر هست به واسطه تلاش هنرمندان ایجاد شده و به واسطه تبلیغات رسانه ­ها مخاطبی به تئاتر اضافه نشده است.

من این نقش را انتخاب نکردم و این به من پیشنهاد شد اما با توجه به شناختی که از کارگردان داشتم قبول کردم تا در این نمایش حضور داشته باشم. نقش «سعید شهرزاد» را نمی­دانم واقعی است یا نه، چون وقتی این نقش به من محول شد تازه برایم جذاب شد. به باور من همه چیز در ذهن مرضیه (شخصیت اصلی داستان) دارد اتفاق می­افتد و بیشتر یک دسیسه و توطئه خانوادگی است تا هر چیز دیگری. روشنگری­ای که مرضیه در پایان به آن می­رسد، به نظرم بیشترین ضربه را به مخاطب می­زند و بر این اساس تازه وقتی نمایش تمام می­شود در ذهن مخاطب آغاز شده است.

بارور شدن یک ذهن

مهشید شریفی بازیگر نقش اول این نمایش با بیان اینکه از سال ۸۸ به طور حرفه­ای در تئاتر مشهد فعالیت دارد گفت: روزی که متن به دستم رسید مشتاق بودم در آن نقش داشته باشم. کارگردان را از قبل می­شناختم و با هم تجربه خوبی داشتیم. سمیرا خیلی خوب می­داند که چطور مخاطب را هدایت کند.

می ­توانم به جرأت بگویم از معدود نقش­هایی است که واقعا دوستش دارم. اینکه به زن پرداخته شده برایم مهم است اما پردازش نویسنده نمایشنامه خیلی متفاوت است. امیدوارم این اتفاق افتاده باشد چون این نمایشنامه برای من قدمی رو به جلو بود.

من بارور شدن ذهن مرضیه و زن­هایی مثل مرضیه را دوست دارم. زمانی که مرضیه عُق می­زند برایم مهم است چون در واقع دارد ذهنش بارور می­شود. من فکر می­کنم این روشن­بینی برای جامعه ما خیلی مهم و لازم است.


برچسب ها : ,
دسته بندی : تازه ترین ها , گزارش
ارسال دیدگاه

تبلیغات