شما اینجا هستید: پایگاه تخصصی اطلاع رسانی مشهد تئاتر »» برگزیده »» تازه ترین ها »» یادداشت »» به دنبالِ کشفِ نقاطِ کورِ تاریخِ تئاتر نیست
کد خبر: 51002

تاریخ انتشار: ۱۳۹۶/۰۳/۱۹ - ۱۳:۳۳

به دنبالِ کشفِ نقاطِ کورِ تاریخِ تئاتر نیست

یاداشت سهند خیر آبادی، دانشجوی دکترای پژوهش هنر درباره ی نمایش«کوکوی کبوتران حرم»

 

مشهدتئاتر- امشب در مشهد و در سالنِ تازه تاسیس و گرمِ پردیسِ مستقل، در ساعتِ نه و نیمِ شب، به دیدنِ تئاترِ «کوکویِ کبوترانِ حرم» رفتم. اثری نوشته‌ی نادری و به کارگردانیِ حامدِ معمار طهرانی. به صورتِ عجیبی این تئاتر من را به داخلِ قصه بُرد. بازیِ بازیگران، چیدمانِ درستِ بازیگران رویِ صحنه، تحلیلِ به‌جا و در نتیجه، ساختِ یک اتمسفرِ خوب و کم‌نقص از این گروهِ تئاتری، منجر به این شد که زمان کم‌تر موردِ کنکاشِ مخاطب قرار بگیرد.

«کوکویِ کبوترانِ حرم»، از نظرِ متنی کاملن یک اثرِ متوسطِ رو به پایین است. متنی که مرزِ نزدیکی با یک شاه‌کاره ادبی را دارد، اما به واسطه‌ی ترسِ نویسنده از حضورِ توامانِ همه‌ی بازیگران رویِ صحنه، به سرعت آنان را از رینگِ هیجان‌انگیزِ زنانه خارج کرده و منجر بدان شده تا آنان به صورتِ مفرد بیایند و قصه‌ی جمعیِ خود را تعریف کنند. در این متن، زنانی که در طبقه‌ی بالایِ یک آپارتمان سوئیتی را اجاره کرده‌اند، به دلیلِ ارتفاعِ خود از سطحِ زمین، در نمادِ کبوترانِ حرم قرار می‌گیرند. آنان در فرار از محیطی مردانه، با یک‌دیگر ساده‌ترین مسائلِ زنانه را مطرح می‌کنند، کاری که در متن به درستی انجام نمی‌پذیرد. اما، آن‌چه شما را میخ‌کوب رویِ صحنه نگه می‌دارد، جزئیاتِ این اجرا است. ریزه‌کاری‌هایِ شیرینِ زنانه‌ای که توسطِ حامدِ معمار طهرانی به خوبی درک شده و اتفاقن بازیگران نیز به شکلِ عجیبی آنان را درست رویِ صحنه پیاده می‌کنند.

این جنسِ کار، یعنی آن دسته آثاری که کارگردان به دنبالِ کشفِ نقاطِ کورِ تاریخِ تئاتر نیست و قصد ندارد در یک کشتی با چوخه شانه‌هایِ یرژی گروتوفسکی را به خاک بمالد، بلکه اتفاقن دقیق و بی ادعا به فکرِ ساختنِ یک اتمسفرِ درست با متن است، منجر به این می‌شود که مخاطب در جستجویِ پیچش‌هایِ احمقانه‌ و کُدهایِ ناخوانایِ تئاتری نرود. چه در تحلیلِ اثر و چه ترکیب‌هایِ در صحنه، کارگردانی مسیری درست را رفته است. آن‌جایی کار به خارج می‌زند که متن یارایِ قلم را در خود نمی‌بیند.

در نهایت، «کوکویِ کبوترانِ حرم» دیدنی است. جایی است که به راستی برایِ لحظاتی از جهانِ واقعیتِ خود خارج می‌شوید و خود را به داخلِ یک جهانِ غیرِ واقعی در یک سوئیتِ مسافرتی در نزدیکیِ حرمِ امام رضا (ع) می‌فرستید.

برایِ کسانی که در مشهد هستند، دیدنِ این نمایش را پیشنهاد می‌دهم.

0
ارسال دیدگاه