برگزیده

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۱۰/۱۶ - ۲۰:۱۰

سومين كارگاه «خانه‌ي بهار» با موضوع نمايش‌ خياباني و جشن‌هاي آئيني برگزار شد

بداهه‌پردازی از مشخصات اصلی بازیگران تئاتر خیابانی است+ تصاویر

مشهدتئاتر– ۵ هنرمند و پژوهشگر، تجربیات نمایشی خود را در قالب سومین کارگاه آموزشی-تجربی جشنواره هنر شهری مشهد ارائه دادند. به گزارش ستاد خبری «خانه‌ی بهار»، سومین نشست از سلسله کارگاه‌های هفتگانه آموزشی-تجربی با تمرکز بر حوزه نمایش‌های خیابانی و جشن‌های آیینی با حضور جمعی از پیشکسوتان و هنرمندان تئاتر مشهد برگزار شد. در این […]

بداهه‌پردازی از مشخصات اصلی بازیگران تئاتر خیابانی است+ تصاویر

مشهدتئاتر– ۵ هنرمند و پژوهشگر، تجربیات نمایشی خود را در قالب سومین کارگاه آموزشی-تجربی جشنواره هنر شهری مشهد ارائه دادند.

به گزارش ستاد خبری «خانه‌ی بهار»، سومین نشست از سلسله کارگاه‌های هفتگانه آموزشی-تجربی با تمرکز بر حوزه نمایش‌های خیابانی و جشن‌های آیینی با حضور جمعی از پیشکسوتان و هنرمندان تئاتر مشهد برگزار شد.

در این نشست هنری پنج نفر از هنرمندانی که در سال‌های گذشته دارای تجربیات متعدد هنری در بخش اجرای خیابانی داشتند به ارائه تجربیات با حضار پرداختند.

رضا عرفانی، اولین ارائه‌دهنده در این کارگاه هنری سخنانش را با عنوان گونه‌شناسی تئاتر خیابانی آغاز کرد و گفت: تئاتر خیابانی شامل انواع اجراهای خیابانی می‌شود. این حوزه شامل اجراهای مختلفی از اجرای موسیقی تا تئاترهای هنری و یا اجراهای آموزشی و تبلیغی می‌شود.

هنرمند تئاتر مشهد با اشاره به جایگاه ویژه جشنواره مریوان در حوزه نمایش‌های خیابانی اظهار داشت: استانداردهایی که در این جشنواره ارائه می‌شود درگذر زمان به نمایش‌های خیابانی در همه کشور تسری پیدا می‌کند. هرچند این آموزه‌های ارائه ‌شده، حاوی استانداردهای بومی است و گویای استانداردهای بین‌المللی نیست.

عرفانی ضمن توصیف نقش بازیگر تئاتر خیابانی گفت: در نمایش خیابانی، بازیگر نیازمند درگیر شدن با هیچ مفهوم ثقیل هنری نیست بلکه صرفا مسئول برقراری ارتباط موضوع نمایش با مخاطبان است. هنرمندی که در بخش تئاتر خیابانی کار می‌کند باید آمادگی این را داشته باشد که در مواجهه با انواع مخاطبان، بتواند کنش‌های مختلف را به سمت هدف نمایش هدایت کند.

وی گوشزد کرد: هنرمند تئاتر خیابانی باید مراقب باشد که نوع اجرایش به ضدتبلیغ منجر نشود و مخاطبان در برابر محتوایی که اجرا می‌کند موضع منفی نگیرند.

محمدجهانپا، بازیگر و نویسنده تئاتر دیگر سخنران این نشست هنری گفت: زادگاه تئاتر خیابانی در ایران به قبل از اسلام و به ماجرای سوگ سیاوش برمی‌گردد. آنچه امروزه از آن به نام تئاتر خیابانی نام برده می‌شود ریشه در روسیه دارد. هدف این بوده آموزه‌های لازم به جامعه کارگری روسیه داده شود.

وی با اشاره به تجربیاتش در زمینه اجرای تئاتر خیابانی گفت: در دهه هفتاد سعی فراوانی انجام شد تا تئاتر خیابانی به رسمیت شناخته شود. در سال‌های بعدی به‌آرامی مدیران شهری به این صرافت افتادند تا پیام‌های مختلف را در این قالب ساده تأثیرگذار عرضه کنند.

جهانپا ادامه داد: دو رویکرد در نمایش خیایانی وجود دارد. عده‌ای دوست دارند بر سابقه تئاتر خیابانی در بخش ملی-آیینی تاکید شود و عده‌ای دیگر به تجربیات جهانی در این بخش اشاره دارند.

بازیگر و نویسنده تئاتر با اشاره به تجربه‌های جهانی گفت: در نوعی از تئاتر خیابانی به نام «تئاتر مجسمه»، تماشاگران نقش مهمی در تأثیرگذاری در اجرای تئاتر دارند. در این نوع از تئاتر، تأکید بر فرم بدنی است و می‌تواند موضوعات مختلف شهری را در این قالب نمایش دهیم. موضوعاتی مثل ترافیک و یا کمبود آب می‌تواند در فضای تئاتر مجسمه اتفاق بیفتد.

وی در ادامه به نوعی کمتر شناخته شد تئاتر خیابانی در ایران اشاره کرد و گفت: نوعی دیگر از تئاتر خیابانی، تئاتر نامرئی است. مخاطبان در این قالب خاص نمایشی اصولاً خبر ندارند که با اجرای نمایشی خیابانی مواجه‌اند! می‌توان فضای داخلی مانند مترو، اتوبوس، رستوران و حیاط مدرسه را در زمانی که دانش آموزان حضور دارند، برای این منظور در نظر گرفت. بازیگران باید در این نوع تئاتر، تمرین زیادی داشته باشند و در عین حفظ کلیت کار بتوانند مواجهه‌ای منطقی با مخاطبان داشته باشند.

هنرمند تئاتر مشهد یادآور شد: موضوعاتی مانند آنچه چندی پیش در خط brt در محدوده میدان توحید تا شهدا افتاد، می‌توانست به‌صورت تئاتر نامرئی اجرا شود تا پیام‌های شهرداری و سازمان ترافیک در محیطی کنترل‌شده اتفاق می‌افتاد و دردسرهای بعدی به وقوع نمی‌پیوست.

حامد امان‌پور کارشناس ارشد تئاتر به‌عنوان سومین سخنران این نشست با توجه به سابقه تئاتری در یونان باستان گفت: برای اینکه تئاتر وجود داشته باشد به مثلثی شامل مردم، دموکراسی و دستگاه گفتمانی یا فلسفه نیاز داریم. اگر از تئاتر خیابانی، شهر و مفاهیم مرتبط آن را باز پس گیریم چیزی برای تئاتر نمی‌ماند.

کارگردان و نویسنده تئاتر ادامه داد: تئاتر خیابانی کنشی با گستره هزاران ساله است. حتی کنش عمومی مردم در طول ایام سال و موقعیت‌های اجتماعی به‌گونه‌ای تئاتری است. پس نباید از تئاتر خیابانی، تصور موجودی عجیب و تازه داشت.

وی تاکید کرد: هنرمندی که می‌خواهد در نمایش خیابانی کار کند باید کاملاً شهر و گفتمان‌های غالب و مغلوبان را بشناسند تا بتوانند با مخاطب ارتباط برقرار کنند. بداهه‌پردازی و پیش‌بینی واکنش‌های مخاطبان از مشخصات اصلی هنرمندان در تئاتر خیابانی است.

امان‌پور ضمن انتقاد به ایستایی بودن جریان تئاتر خیابانی گفت: متأسفانه جامعه تئاتری همان تجربه‌های دهه‌های قبل خود را تکرار می‌کند. باید نشست‌های مختلفی داشت تا کاستی‌های کار را فهمید و تئاتر خیابانی را به جلو برد.

وی با تاکید بر حفظ هویت شهری مشهد گفت: جامعه ایران در بخش قصه‌های فولکلور غنی است و می‌توان با اجرایی مناسب آن‌ها را در خیابان اجرا کرد. آنچه در این بخش مهم است، مناسب‌سازی قصه‌ها برای اجرا است.

چهارمین ارائه‌دهنده این نشست هنری کریم جشنی، بازیگر نام‌آشنای تئاتر خراسان بود و گفت: اولین تجربه‌های اجرای خیابانی‌ام برمی‌گردد به ایده گرفتن از کتاب‌ها و آثار نمایشی که پیش از آن اجرای صحنه‌ای داشته‌اند و البته با مشکلاتی در بخش اجتماعی مواجه بود.

وی در ادامه به پیشینه تئاتر خیابانی در جهان اشاره کرد و گفت: بعد از جنگ جهانی دوم، اعتراض‌های مختلف مردمی شکل گرفته بود که تئاتر خیابانی برگرفته از همین نگرش بوده است. نمایش خیابانی برای کتمان نشدن حقایق در آن برهه تاریخی تبلیغ می‌شد.

وی افزود: تئاتر خیابانی عموماً در معرض واکنش‌هایی غیره قابل‌انتظار است و باید هنرمندان این توانایی را داشته باشند که تماشاگرانی که هرلحظه بخواهد از دیدن کار صرف‌نظر کند را تا آخر کار نگه دارد. مشکلات روزمره اجتماعی، خوشی‌ها و ناخوشی طبقات اجتماعی، محور و موضوع نمایش تئاترهای خیابانی است.

بهزاد چوپانکاره، کارشناس ارشد ارتباط اجتماعی، آخرین ارائه‌کننده برای شرکت‌کنندگان در این کارگاه هنری بود و صحبت‌هایش را به بازشناسی جشن‌ها ملی و محلی اختصاص داد و گفت: جشن‌های ملی ایرانی شامل جشن‌های باستانی و جشن‌های آیینی هستند. جشن‌های باستانی عموماً فراموش شدند و جشن‌های آیینی شامل آداب ‌و رسوم مختلفی هستند.

وی در ادامه تاکید کرد: عموم جشن‌های ایرانی پیوند انسان با طبیعت و فضای اجتماعی را نشان می‌داشته است و کمتر پیوند دینی داشته است.

کارشناس ارشد ارتباط اجتماعی در پایان این دوره از کارگاه‌ها خاطر نشان کرد: آب، خاک و آتش در جشن‌های ایرانی حضور جدی داشتند و منابع نوشتاری جشن‌ها به صورت کامل در کتب کهن ایرانی درج شده است.


برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.


دسته بندی : تازه ترین ها , خبر , گزارش
ارسال دیدگاه